1242 kilometers... en weer terug

Tja, en toen was het vrijdag. In eerste instantie was er slecht weer voorspelt en ujiteindelijk heeft het tot 7uur 's ochtends geregend en toen was het slechts bewolkt. De temperatuur was wel een flink stuk gedaald.

Wij hingen wat rond, de ene speelde op zijn tab, de andere las enz enz. Gisteren hadden de jongens al gevraagd wat wij gingen doen als het slecht weer was. Toen was al geopperd, dat wij vrijdag middag zouden vertrekken in plaats van zaterdag vroeg, héél vroeg. Dan zouden wij in Royan in het restaurant eten waar zij alletwee gewerkt hebben, Seb thuis afzetten en nog een stuk rijden om dien de hele rit in ene te hoeven doen.

Hoewel het weer nou ook weer niet echt slecht was, zijn wij bij dit plan gebleven. Na het middageten zijn wij met zijn allen even tekeer gegaan en was ons 'huisje' in no-time opgeruimd en netjes.

In Royan hebben wij een flinke wandeling gemaakt, wij waren er een beetje te vroeg en om 7 uur gingen wij naar het restaurant. Was wel leuk voor hun, het weerzien met hun vroegere baas. Elie hoopte dat ze eventueel iemand nodig hadden voor in de keuken. De bazin vertelde dat hun tweede man weg ging en Elie was er meteen als de kippen bij. Helaas voor hem, ze hadden al iemand aangenomen.Het was leuk, zo met zijn vieren samen uit eten. Weet niet hoelang dat geleden is, maar heel lang in ieder geval. Alle vier hebben wij van de vakantie samen genoten. Mooi zo!

Om 10uur hebben wij Sebastien bij hem thuis afgezet. Het begon toen te regenen, ha, net waar ik geen zin in had... Gelukkig stopte het na een kwartiertje.

Om half een vond ik het mooi geweest en zochten wij een plaats om te slapen. Dat vonden wij redelijk snel en om een uur lagen wij allemaal onder de dekens. Nou ja Elie onder de handdoeken, want kamperen met zijn drieën was eigenlijk net geplannd geweest.

Na heerlijk geslapen te hebben, dat wil zeggen Philippe en ik wel, Elie niet, zijn wij er vroeg vandoor gegaan. Ergens onderweg hebben wij een tentje gevonden om te ontbijten. Toen wij ervoor stonden was er een bord 'Tot 8 september gesloten' Om nou tot morgen te wachten... nee dus. Morgen 8 september??? SHIT!!! Bon anniversaire Philippe...  Ohhh men! Waarom overkomt mij dit nou???  Gelukkig kan hij om zulke dingen lachen, hoe  vaker mij dit overkomt hoe meer. Dit was voor het eerst dat ik zijn verjaardag vergat, onze trouwdag, dat is hij inmiddels gewend. Oh wat een doos!

Aan de overkant was een bakkerij, daar hebben wij lekkere broodjes gehaald en verderop hebben wij dan zelf koffie gezet en dus lekker zijn 'verjaardagsontbijt' gegeten.

De weg verliep redelijk goed. Niet veel verkeer. Wij nemen met de camper geen péages. Eigenlijk was de route niet veel langer zo. Een groot nadeel is het probleem een tankstation te vinden. Een blik op de meter vertelde dat wij bijna op ons reserve zaten. Carola schiet meteen in de stres. Wij hadden al 2 uur geen benzienepomp gezien. Nouja, wel een paar, maar die waren buiten gebruik. Op een gegeven moment doet de camper 'PIEP' en geeft aan dat wij op reserve zitten. Autonomie 67 kilometers. 67km??? Het was toch 100km, onze reservetank??? Niet dus. Ohh wat haat ik dit!

Wanhoopig probeer ik via mij tab een pompstation te vinden. Geen berijk! Frankrijk heeft 97% dekking en net nu zit ik in een van die 3%... Elie heeft ook heen berijk, maar goed, hij zit in dezelfde zone als wij, dus ook in die 3% zone.

Ik probeer via onze navi iets te vinden, maar ook dat wil in eerste instantie niet lukken. Als het dat uiteindelijk lukt, geeft da navi 12kilometer verderop een benzienepomp aan en de camper een autonomie van13km aan. Theoretisch moet het dus lukken, theoretisch...

Van 13km springt hij naar 9km terwijl wij amper 100meter gereden hebben. Ik overweeg om met de camper in discussie te gaan, maar ben bang dat dat afrechts werkt. Philippe rijdt voorbeeldig en 4km lang blijft hij op 9km staan. Please! Maar dan blijkt dat de camper niet echt kan tellen en van 9km springt hij naar 4. Ohhhh nooo!

Ik zit te rekenen hoelang je moet lopen of dat het misschien beter is om de fiets te nemen? Het verkeer wordt wat drukker en bij een stop teken blijven wij hangen. Kom nou jongens, ga ergens anders stoppen, wij moeten verder.... Ok, wij kunnen weer verder. De camper is een grapjas. Hij pruttelt af en toe en gaat weer verder tot wat moest gebeuren gebeurde... De tank was helemaal leeg en de camper stopt ermee....

Met een diepe zucht spring ik uit de camper en pak de jerrycan. Het is Philippe zijn verjaardag, ik offer mij wel op. Met een flinke was loop ik verder naar het pompstation, dat makkelijk te vinden was. Gelukkig was ik niet mijn portemonnaie vergeten, stel je voor, had ik nog terug gemoeten.

10 liter getankt, in de hoop dat dat voldoende is om de camper weer rijdende te krijgen, in ieder gaval tot hierheen. Met mijn 10liter zware jerrycan ga ik weer terug. Om de tijd te doden, tel ik stappen. Dat doe ik wel vaker. Zo tel ik ook de secondes tussen stoeltjesliften en bereken hoeland je erop moet blijven... Maar goed, terug van de winter naar de zomervakantie. Ik tel dus en na 60stappen ben ik terug bij de camper. ;-)

Nou, dat was voor mij voldoende avontuur en de rest van de route is goed verlopen en om 9uur waren wij weer thuis....

Time flies when you’re having fun…

 

Het is alweer donderdag, jeetje wat gaat dat snel!

Zaterdag hebben wij dus Sebastien opgehaald. Wij hadden besloten om een auto te huren voor de eerste 3 dagen. Wij hadden nogal wat ritten te doen en dat was toch iets sneller en makkelijker met een auto. Dus op l’ile d’oleron hadden wij een auto gereserveerd en met die auto en de camper gingen wij naar de camping waar wij een stacaravan gehuurd hadden.

In eerste instantie waren wij van plan om met de camper en een tent voor de jongens te gaan, maar het was nogal moeilijk om een camping te vinden die campers met tent accepteerden. Ehhh??? Uiteindelijk leek ons dat niet eens zo een slecht idee, meer ruimte en een woonkamer, voor als het zou regenen was ook geen overbodige luxe.

De camping die wij gekozen hadden, had een binnen en buiten zwembad en het strand op loopafstand. Tadaa, niet slecht!

Zaterdag avond gingen wij naar een andere camping waar een kennis van ons een snackbar had, tijdens de hele zomer. Gezellig even bijkletsen, dachten wij maar, gelukkig voor hem, had hij het nogal druk.

De volgende dag gingen wij lekker naar het strand om te zwemmen. Nou hoewel het nog steeds erg warm overdag is, is de zee al aardig afgekoeld. Brrrr, ik laat het zwemmen voor wat het is en ga lekker op het zand al lezend bruinen. Ook niet slecht, toch?

Om zes uur moest Philippe Elie van de trein in Rochefort ophalen. Dat was zo’n uur hier vandaan, ALS het niet te druk is (wel dus).  Elie had de vorige dag nog tot 2uur ’s nachts gewerkt en met de treinreis van 8 uur was hij nog aardig moe. En dan te bedenken dat hij dat met de auto wilde doen, pfff.

Maandag ochtend moest Philippe met Sebastien vroeg naar Saintes (ook een uur hiervandaan), om de hechtingen van Seb eruit te laten halen. Heen ging best wel, maar terug was een ramp. Hoewel het laag seizoen is, is het nog behoorlijk druk en aangezien er maar één weg heen is (en ook terug ;-) ) heb je  al snel file.

Daarna moesten wij voor Elie nog een zwembroek kopen, hij kon de zijne niet vinden.

Bij de weg, Roy heb jij die zwembroek waarvan ik dacht dat die van Johan was, al aan Natasja en Johan gegeven? Natasja, was die zwembroek van johan? Is die zwembroek zwart met groen??? Ehhhhh, ik geloof dat ik weet waar Elie zijn zwembroek is…. Tum tie tum die dum….

‚s middags zijn wij naar het strand gegaan. Mij lukt het echt niet om het water in te gaan, brrrrr..

Maandags zijn wij naar Royan gegaan, daar woont de moeder van Elie en Sebastien. Elie had zijn moeder al 3 ½ jaar niet meer gezien.

Wij hebben lekker gewandeld en getoerd. Ergens in the middle of nowhere hebben wij op een klein strandje een eettent gevonden. Heerlijk gegeten aan het strand en daarna een flinke wandeling gemaakt. Zalig, met je voeten door het water lopen. Hier was het een stuk warmer, omdat het in een inham was. Wel een paar grote kwallen gezien… zucht, je kunt ook niet alles hebben he?

Wij hadden met Elie en Seb om 4uur afgesproken en 20 minuten voor 4 kregen wij al een sms, dat zij er al waren… Op de terugweg hebben wij de auto weer terug gebracht en vanaf nu, wordt het fietsen.

Dinsdag was een zware dag, ’s ochtends strand en ’s middags zwembad…

Woensdag ochtend wilden wij ons inschrijven voor een boodtocht die de camping organiseerde. Helaas pindakaas, maar die zat vol. Dus zijn Philippe en ik maar met de fiets naar een haven gegaan en hebben daar een boot genomen naar l’ile Aix met een rondje Fort Boyard. 

Helaas is Fort Boyard niet voor publiek toegankelijk. Zullen wij eerst bekende fransmannen moeten worden en ons moeten inschrijven voor een programma. Heb ik daar wel zin in, spinnen, schorpioenen, rotte eieren en dergelijke? Laat maar!

Aix was een heel klein eiland en dit jaar hebben ze een record aantal bezoekers gehad. 10 000 per dag in het hoogseizoen!!! En ik vond het nou al druk genoeg.

Tja, en nu is het donderdag en ik zit heerlijk op ons terras te bloggen. Maar ik ga stoppen, het zwembad roept ;-D

Groetjes uit een warm, zonnig en mooi Il’ d’Oleron

 

En weer geen fotos van mij. De internet verbinding is hier zo langzaam dat fotos uploaden bijna niet mogenlijk is... Ik hoop het thuis in te halen...

Sarlat

De volgende dag zijn wij verder de Perigord door getrokken naar Sarlat. Hier hadden wij voor 3 nachten een camping gevonden. Een beetje lekker luieren aan de rand van een zwembad, dat leek ons (lees MIJ) wel iets.

Onderweg, in saint Nectaire zijn wij gestopt bij 'Les fontaines pétrifiantes'. Dat is een grot met warmwaterbronnen die gebruikt worden om kalksculpturen te maken.

http://fontaines-petrifiantes.fr/


Klinkt ingewikkeld en dat is het ook. Ik zal proberen om het simplistisch uit te leggen. Het water wordt op een bepaalde temperatuur naar boven gebracht, gefilterd d.m.v. houtswol. Er worden rubberen vormen op ladders geplaats (15m hoog) en het kalkrijke water stroomd daaroverheen.



   

De vormen worden verplaatst en na een jaar of zelfs langer, heb je een beeld of een 'schilderij' of zelfs sieraden. De kleur varieerd al na gelang hoeveel het water gefilterd was en hoe langer het hoog of laag op de ladder stond, bepaard of het glad is of ruw aan het einde. Sommige stukken leken wel van marmer en anderen waren alsof er zand over gestooid was.




Philippe wilde Sarlart bezichtigen en ik vond een camping op slechts 8 kilometers afstand. Dan konden wij de camper laten staan en op de fiets naar Sarlat gaan. Goed idee toch?..... ehhh....

In ieder geval was de camping een plaatje, lekker veel bomen, grote plaatsen en een heg waardoor je je buurman bijna niet kon zien. Er bas een bar, brasserie, restaurant, winkel, zwembad en... tadaaaa: Iemand voor massages en schoonheidsbehandelingen!!! Heerlijk!

De eerste ochtend  zijn wij dus op de fiets naar Sarlat gegaan. Ty*@!#s!!! Wat een po**e weg. 6 kilometers bergopwaards en dan 2 kilometer dezelfde hoogte naar beneden, grrrrrrrrrrr!!!! Ik heb het grootste gedeelte van de weg naaste mijn fiets afgelegd.

Maar Sarlat was de moeite waard. Jeetje wat mooi! Een middeleeuws stadje waar in de laatste 60 jaar ruim 80 films zijn opgenomen, die zich, onder anderen, in de middeleeuwen afspeelden. (Ik lees net ook de film chocolat, met Juliette Boinoche en Johnny Depp)




http://www.sarlat-tourisme.com/


Wij zijn niet al te lang gebleven, want, helaas, er wachtten 'slechts' 8 kilometers terugweg op ons. 2 vreselijke kilometers klim en gelukkig 6 kimometers afdaling... Maar het was zo'n stadje waarvan je zegt, hier kom ik graag nog eens wat langer terug (en dan neem ik wel een scooter of een camping die dichterbij is... ;-) )

De volgende ochtendhadden wij een afspraak voor massages. Nou die was welverdiend! Dat was genieten. Daarna besloot ik om verder te gaan met niets doen. Soms bij het zwembad en soms bij de camper. Nietsdoen vond ik vermoeiend genoeg, dus... Philippe is een oliemolen gaan bezoeken die maar 2 kilometer van de caming vandaan was. Ik had van afstanden die 'slechts' enkele kilometers van ons verwijdert waren een mijn buik vol.



Ik had deze camping eigenlijk ook vanwegen de naam uitgekozen. Les grottes de Roffy. Ik had wel zin in een grotwandeling. Helaas, maar niemand kon mij vertellen waar de grot was, die was er vroeger, maar nu weet niemand meer waar die is.... ehhhh???


En zaterdags wilden wij dus vroeg weg om op tijd bij Sebastien te zijn. Laten wij nou de helevakantie steeds vroeg wakker worden, behalve.... juist. Maar goed, wij hebben vakantie, dus who cares. Wij waren niet al te laat bij seb en toen op weg voor Ile d'oleron!





P.S. Very important, de fotos zijn NIET van mij. Het downloaden van mijn foto's wil niet zo lukken, sorry... ;-)