Make me up, before you go go!

Michele, een braziliaanse vriendin en toekomstige exvriedin, als Brazilie ons ooit verslaat, doet een opleiding voor schoonheids specialist.

Deze week moest zij examen doen en zij had mij gevraagd als model. Een beetje stom, bij mij heeft ze 2 keer zoveel make-up nodig.

En dus was het dinsdag zover, ik moest komen opdraven. Bloednerveus was ik, alsof IK examen moest doen. Lekker handig, net wat Michele nodig heeft.

Ik heb dus 3 uur lang in een stoel moeten liggen, ik wist niet meer hoe ik het had. Ik mocht niets zeggen en zij ook niet, behalven mond dicht, naar boven kijken enz.

Het onderwerp was een artisiek make-up voor het afsluitings gala van een of ander festival. Ik vond het resultaat mooi. Over 2 weken weten wij pas of wij geslaagd zijn.

OK, niet naar het model kijken maar naar het make-up! 3:)

Kogelstoten deel 3

Nou, gelukkig dat het niet ver was... Audrey en ik, gingen dus, hongerig, terug naar de wedstrijd.

Weer moesten er 3 wedstrijden gespeeld worden. Het team van de koters ;-), het team van Olivier, hubbie van Claire en het team van onze grote vriendin.

Ik had inmiddels begrepen dat 'Miss Kees Flodder' een vroegere vriendin van Claire was geweest en dat ze ooit eens een tournooi samen gespeeld hadden. Door haar fanatisme wilde Claire en teamgenoot  (Carolien) niet meer met haar spelen. Caroline wil helemaal niet meer spelen.

'Miss zie poes net niet' was weer lekker bezig met schelden en tieren. Nadat ik tegen mijn teamgenoten gezegd had dat mijn franse woordenschat dankzij haar er aardig op vooruit ging werd het even stil. Heel even maar.

Op een gegeven moment, wij stonden voor en de kinderen van Audrey waren ons aan het aanmoedigen, viel ze tegen de meiden uit. Ik dacht erover na om te stoppen, zo had ik geen zin om verder te gaan. Ik vroeg wat C&A ervan vonden, maar die waren er niet echt mee eens. Nouja, dan maar alles uit de kast halen en proberen te winnen.

Bijna, bijna, maar dan ook echt bijna wonnen wij maar uiteindelijk niet dus... 13-12 snik, snik! Terwijl na ieder spel er handen geschud werden, was 'Doos' snel verdweenen.

Tegen de 'Derniere minute' wonnen wij redelijk makkelijk (sorry) en aan Olivier en zijn team hadden wij weer een harde kluif. Maar wij werde steeds beter.

Vraagt er iemand die nogal Frankrijk hier en Frankrijk daar is: Carola, hebben ze in NL al eens van petanque gehoord?
Mooi: Jaja, wij reizen veel en wij staan open voor vreemde kulturen...

Uiteindelijk verloren wij ook deze wedstrijd. Snel naar huis om eindelijk te eten!!!

 terwijl wij aan het eten waren, komt de dochter van Audrey. Jullie moeten terug komen en nog een wedstrijd spelen.... Ja de groeten, wij weten nu wel dat wij loosers zijn. En dus zijn wij niet komen opdagen.

Een paar dagen later hoorden wij dat wij nog eens tegen onze vriendin moesten spelen. Aan de ene kant blij dat wij niet gegaan zijn maar aan de andere kant.... hadden wij kunnen winnen of...?

In ieder geval hebben wij besloten om te gaan trainen om volgend jaar een (kleine) kans te hebben :-)

Petanque deel 2

Ik neem aan dat ik niet hoef de vermelden dat wij de derde wedstrijd ook verloren hebben... Dus gaan wij snel over naar het vervolg.

De dochters van Audrey hadden zich dus, samen met die 2 jongens van onze eerste wedstrijd, ingeschreven voor het tournooi. Hun naam, heel toepasselijk Dernière minute. Ook zij (de dochters, waren net zoals wij, op topniveau. Gelukkig voor hen, waren die jongens echt goed. Ze waren allevier ongeveer 10/11 jaar.

De eerste 2 wedstrijden werden ze genadeloos ingemaakt. Ze hadden ook tegenstanders van voormaat. Mensen die iedere week spelen. Hun laatste wedstrijd was tegen een team, waarvan de kapitein een vreselijk mens was. Eerst heel lief tegen hun, maar toen ze opeens achter stonden begon de ellende.

De 'kinderen' waren te luidruchtig, dat verstoorde de concentratie... En toen ze het kleine balletje opgooiden, was het niet ver genoeg. In het reglement staat, dat hij op minstens 6m afstand moet zijn. Die van hun was, na opmeten (!!), 5,5m. Waarop een van die jongens op het reglement laat zien, dat het voor jongeren 5m is (uit princiepe wilde hij dat laten zien, hij had het balletje al opgepakt om opnieuw te gooien)  . 'Ja zeg, als jullie met volwassenen willen spelen, moet je je ook aan de regels van volwassenen houden'.

Audrey en ik, waren ons zo aan het opwinden over dat mens. Ze was zo aso, ordinair en vulgair. En een slechte verliezer. Op een gegeven moment, hoorden wij haar zeggen, 'van wie zijn die monsters?' Waarop Audrey antwoorde 'Van mij!' Oeps, als blikken konden dodden....
'Maak je geen zorgen, ik noem alle kinderen monsters, die van mij ook' Ja,ja...

Helaas verloren de 'monsters' en konden wij naar huis. Met elk 3 wedstrijden verloren, maakten wij weinig kans om in de volgende ronde te komen. Het was zowiezo tijd om te gaan eten dus dat kwam goed uit. Claire zou nog blijven, omdat haar man nog moest spelen.

Thuis waren wij net aan het aperitief, toen Claire beldde, wij moesten nog spelen, er was nog een volgende ronde voor degenen dien niet door waren, voor de loosers dus ;-) Dus moesten wij terug... Hoe zat het ookal weer met Nunc est edendum?? (ja, ik heb het opgezocht)

... to be continued

Pétanque deel 1

Nou, het petanque tournooi zit er op. Resultaat: voor volgend jaar maar trainen...


Natuurlijk kwamen wij te laat, als we aan integratie doen, dan doen we dat ook goed ;-) De motivatie was groot! Here we go!

De naam van ons team was voor de organisatie onuitspreekbaar: Nunc est bibendum! Maar dat hadden wij al verwacht, gna, gna, gna

Volgens mij Bibendum is de naam van het Michelinmannetje (behalve in Frankrijk, wie weet er dat dat geval een naam heeft?) Heel lief zij de moeder van een van mijn teamgenotes, waarom Bibendum, dat past niet bij jullie?

Ehhhh, wat dacht je van een nieuwe bril?? Ok haar dochter was lang en slank/plat, nummer 2 was slank... maar hallo, ik doe ook me!!!

Maar Nunc est bibendum! had dus niets met mij te maken, maar dan ook helemaal niets! Dat was meer voor de anderen van toepassing, het is latijns voor En nu moeten wij drinken! Zal eens opzoeken hoe ze En nu moeten wij eten zouden zeggen. Nunc est .... mangare?

Ok, dus begonnen wij tegen plug nummer 1 'Perd la boule' (Letterlijk: Gek worden). Zeer toepasselijke naam. Ze waren niet echt goed, bang te verliezen, een speler was er nog niet en dus werd die vervangen door 2 jongetjes.
Ik werd gek van de capitijn (meneer ik weet alles beter).... Bijna iedere bal was hij aan het opmeten. En hele discussies, over wat de regels zijn en weet ik veel wat nog meer. Uiteindelijk heb ik dan ook gevraagd of wij nog eens konden gaan spelen?? Het werkte! Ondertussen was nummer 3 komen opdagen dus stopten de jongens ermee. Gelukkig, want die waren hun beste spelers.

De dochters van Audrey wilden eigenlijk ook wel spelen. Er ontbrak een team dus dus stelden ze voor om met die jongens samen een team te vormen.

Wij verloren onze eerste wedstrijd met 13-2. Claire vulde het wedstrijd formulier in .

Claire: Jullie naam?
Mijnheer ik weet alles beter: Perd pas la boule
Claire: Perd? zonder S, toch
Mijnheer ik weet alles beter: met S
Philippe: Zonder S
Mijnheer ik weet alles beter: Nee met S
Philippe: Het is een uitdrukking, dus impèratif, dus zonder S!

Einde discussie! Mijnheer ik weet alles beter-Philippe 0-1

Volgende wedstrijd was tegen het enige andere vrouwen team. Gezellig team. Eindstand 13-3. 50% verbetering, er is hoop!

Derde wedstrijd, een team met T'shirts met hun naam erop... Dat zag er serieus uit. Wij komen bijelkaar op het terrein, vraagt de Kapitein:
 En, met hoeveel hebben jullie de vorige wedstrijden verloren?
Ikke, tikkie arrogant: Zien wij eruit als loosers?
Hij: Sorry, hoe hebben jullie de vorige wedstrijden gespeeld?
Ikke: Alletwee verloren! (waarom moest iedereen lachen? Dat is toch diep tragisch!)


...à suivre

Integreren...

Oh, oh, ik ben lekker aan het intergreren zeg... morgen doe ik mee aan mijn eerste Petanque toernooi (OMG! of moet ik OMD zeggen?)

Gisteren ging het redelijk goed, voetbal bij vrienden gekeken. Ik had zo mijn best gedaan. In het blauw gekleed, Bleu Blanc Rouge op mijn ene wang (en Rood Wit Blauw op de andere) En toen ging het bijna mis... ik heb gejuigd toen de Zwitsers bijna scoorden. En dat is niet onopgemerkt gebleven.

Je had hun reakties moeten zien toen ik YESS riep, ik werd bijna gelyncht. Maar op dat moment was ik nog lekker dapper want WIJ hadden al een wedstrijd met 5-1 gewonnen en WIJ waren al zeker door naar de volgende ronde. Daarna werd ik iets stiller, ze stonden inmiddels met 5-0 voor. De opluchting was er, toen de Zwitsers 2 keer scoorden, tadaaa!

WIJ hebben met 5-1 van de regerend werelkampioen gewonnen, nana nananaaaa!!!

Ik moet zeggen, 5-0 was ook wel leuk geweest, want voor de wedstrijd hadden de mannen gezegd dat ze bij een eindstand van 5-0 in hun blootje de zwembad in zouden gaan...

Nou ik krijg in ieder geval woensdag een herkansing als Frankrijk tegen Equator moet spelen. Ik zal proberen mij heel heel goed te concentreren, dan moet het lukken.


;-)

Blog or not blog, that's the question!

Na 9 maanden afwezigheid, heb ik besloten dat ik toch weer wat aan mijn blog wil doen.

Ik vind het leuk om te schrijven en er zijn (bevooroordeelde) mensen die het leuk vinden om mijn onzin te lezen (bedankt ma!).

So here we go. Niet alleen reisverslagen maar van alles. Je zou dus de naam van deze blog kunnen veranderen in 'Carola in de b(l)ogt) of zo.

Ik zal proberen vaker te schrijven, maar gewoon wat korter...

Dus gaan met de banaan!

Bij de weg, ik vind het ook leuk om jullie reakties te lezen. Al is het maar een smiley om te laten zien DAT iemand het leest en dat ik niet voor de kat z'n viool schrijf :-D