ok, hier dan even een berichtje van ons

Heh, nu zit ik op de helft van mijn vakantie en heb nog geen zinnig woord geschreven. Slechts mijn dramatische ervaring met de stoeltjeslift... gniffel gniffel.

Dus de eerste 2 dagen waren eerder minder mooi weer, mistig en sneeuw. Maar dat mocht de pret niet drukken. Met de 'gele' brillen op ging het beter dan de eerste dag. Je ziet waar je skied. Ik vertelde al wat er kon gebeuren als je denkt dat je niet zo hard skiet dan je denkt. Philippe valt om ;-)

En dan nu als het steiler is dan je denkt.... dan zitten je knieschijven daar waar eens je amandelen hebben gezeten... Geen zorgen Natasja, je hebt er geen patiënt bij, dit is ons niet gebeurt!

Na die 2 dagen volop zon. Ik heb nog nooit zoveel zonnebrandcrème gebruikt. En 's avonds als ik gewone crème op mijn wangen smeer is ie al ingetrokken voordat in de kans krijg om hem in te smeren.

Ik heb het lekker rustig aan gedaan. Lezen, skiën, lezen, slapen en weer skiën.

Op een dag waren wij aan het skiën (hey alweer) toen wij boven aan een piste stonden. Ik kijk zo naar beneden en vraag aan Philippe:

• Hebben wij die al eens genomen? (Ik vond het zo steil)
• Ehh, ik geloof het wel. (vertaling: Ja maar dat was geen succes)

OK, heren we go! Het viel ontzettend mee, ik was lekker in vorm die dag. Blijkbaar vond Philippe dat ook. Hij nam mij mee naar een andere piste en bovenaan zei hij:

• Die weigerde je vorig jaar! (ok, was dat nou echt nodig om te zeggen?)

Ik hou niet van pistes, waar ik niet goed kan zien hoe het verder gaat. Hoe moet ik het uitleggen, ik wil zien hoe stijl het is. Ik wil minstens de volgende 50 meter kunnen zien. En daar was slechts een streep te zien. Maar zoals ik net al schreef, ik was in form en dus gooide ik mijzelf in de 'diepte'.

Voor mij was dit een overwinning. Weer een stapje verder dan vorig jaar, een lekker gevoel. OK OK, Agnita, nee het was geen zwarte piste, dus zo diep was die diepte niet. Maar toch!

Wij hadden van het restaurant nogal was 'restjes' mee. 12 flessen wijn die al open waren en dus de restjes. Kennen jullie veel mensen die met een camper op vakantie gaan en Foie Gras eten en Paleron de veau à la Truffe?

Ons vertrek van Le Grand Bornand was ook een verhaal op zich. De sneeuw onder de camper was opgevroren en de wielen deden niet meer dan spinnen. Na diverse pogingen heb ik de eigenaar van de camping om hulp gevraagd. Die is met zijn 4X4 gekomen om ons te helpen of liever om ons 3 keer te helpen. Of was het 4 keer? Telkens als Philippe dacht dat het goed zat, was er weer een ijsplaat. Weer wat geleerd, wij gaan een soort matten kopen om onder de wielen te leggen, om zoiets de volgende keer te voorkomen. Andere optie is water koken om het ijs te doen smelten maar ik betwijfel dat dat degenen die na ons komen waarderen ;)

Wij zijn de nacht van vrijdag op zaterdag bij de zus van Philippe blijven slapen. Ik heb hier klittenband gekocht want ik heb een 'klein' probleem met mijn nieuwe skibroek. Klein probleempje maar... hij is te groot! Terwijl ik ski zakt zij af. Buiten het feit dat dat nogal koud is, is het ook niet echt handig als je wijdbeens moet gaan skiën omdat je broek anders op je knieën zakt... ^^

Zaterdag zij wij door naar Samoens gegaan. Hier hadden wij een appartement gehuurd. Ik dacht dat dit misschien iets zou zijn voor een volgende keer met de rest van de familie zou zijn. Leuk appartement met een zwembad (kleiner dan ons zwembad in Ourthe) en sauna. Maar een beetje afgelegen. Wel mooi gelegen, vanuit het raam zie je meteen het bos, het is er lekker rustig. Maar als je niet skied, is er niet veel te doen.

Ook moet je eerst een pokke-end (sorry voor de gevoelige zielen) lopen om naar de bus te gaan, die je naar de kabines brengt, die je naar boven naar de skiliften brengt, die je naar de pistes brengt.

De pistes waren niet slecht maar ik denk niet dat ik hier nog eens zou komen.

Een middag wandelde ik door het centrum van Samoens. Twee jongens waren hun skis uit de kofferbak van een auto aan het halen. Die auto stond stil achter geparkeerde autos. Een vent kwam uit een bank en wilde in zijn vette SUV stappen. Hij gaat tegen die jongens te keer, dat ze in de weg staan met hun auto. Die jongens zeggen heel netjes dat ze zo klaar zijn. Terwijl de vent instapt en zijn auto start, lopen die jongens met hun skis weg en de auto rijdt door. Die vent ziet die jongens weglopen, stapt uit zijn auto en gaat mij een partijtje tekeer tegen die jongens. Dat ze hun auto weg moeten halen, dat hij haast heeft en wat nog meer. Die jongens, die volgens mij nieteens een bromfietsrijbewijs mogen hebben, waren helemaal beduust en keken die vent alleen maar aan.

' Nou komt er nog wat van stelletje idioten?'

Ik was al lekker geirriteerd en roep naar niet vent:

'He, sukkel, kijkt eens achter je auto, dan zie je dat hun auto al lang weg is!'

Hij kijkt en er komt nog een sullig 'Ah bon?' en hij gooit zijn deur dicht en rijd met een rotvaart weg, hij was helemaal over de rooie. Pff, wat een eikel!

Wij zijn 2 keer naar de bioscoop geweest. Intouchable, een franse film over een rijke man die vanaf zijn nek volledig verlamd is en een begeleider zoekt. Allemaal sollicitanten ben ervaring, opleiding e.d. die tegen zijn secretaresse praten maar niet tegen hem. En als ze dan al tegen hem praten, praten ze alsof hij debiel is.

Dan is er een sollicitant (een zwarte man uit 93, de ergste buurt van Parijs) die binnenkomt en meteen om een handtekening vraagt voor zij formulier van het arbeidsbureau, zodat hij bewijs heeft dat hij geweest is. Driess is de enige die echt en normaal met die Philippe praat. Tot grote verbijstering van iedereen, Driess inbegrepen neemt Philippe hem in dienst. De film verteld hoe die 2 totaal verschillende personen elkaar leren respecteren en hoe de een de ander zijn kennis mee geeft. Echt een hele mooie film, waar een zwaar thema met veel humor wordt gebracht zonder in het belachelijke te treden. De film is gebaseerd op een waar verhaal en de 2 echte personen hebben nauw samengewerkt met de regisseur.

De tweede film was ook gebaseerd op echte personen, minder gezellig. De film over het leven van J. Edgar Hoover, griezelige man!

Donderdag wilde ik een plaats in de buurt van Avoriaz reserveren op een Camping maar de verantwoordelijke was er niet dus moest ik de volgende dag bellen.

Vrijdags gingen wij niet skien want het regende. Ik bel nog eens naar de Camping. Wat denk je... geen plek meer!!! Hoe kan dat nou?? Dat was balen! Nog andere campings geprobeerd maar of ze zaten vol of ze deden niet aan winterplaatsen. Wat nu?

Ik heb op internet gezocht en gezocht naar of een appartement of een hotel of een pension of wat dan ook... Het was of vol of te duur. Snik Snik!!!

Wij besloten om maar weer terug te gaan naar Le Grand Bornand, daar was de ligging en pistes goed, ookal was het geen Avoriaz. Voordat ik naar de camping zou bellen om te reserveren, besloot ik toch nog op goed geluk naar een reserveringscentrale voor appartementen te bellen... You never know! Yes! Yes! Yes!!! Die hadden nog iets kleins en niet duur, ik heb er zelfs nog 30 euro van afgedingt. Het was afgelopen week ook niet verhuurd, dus konden wij er de volgende dag al vroeg in. Nou, als hij vandaag al vrij is, dan zouden wij toch ook vandaag al kunnen komen? Ehhh, ja hoor.

Het regende toch hier en wij begonnen ons een beetje te vervelen. Dus alles snel ingepakt en op weg naar Avoriaz!

Onderweg begon het te sneeuwen en tussen Morzine en Avoriaz moesten wij de sneeuwkettingen omdoen. Na anderhalf uur waren wij in Avoriaz en dat voelt als thuiskomen.