Dag 3 Lipari, een van de Eolische eilanden

Sightseeing oer het eiland. Wel mooi, de natuur hier. Hier werd pons steen gewonnen tot het op de lijst van het wereld erf goed terecht kwam. 50 families verloren hun inkomstenbron werd er vermeld, maar wat ze nu doen weten wij niet. Toen de groep naar de kerk ging, zijn wij er weer vandoor gegaan. Leuk klein stadje. Ik heb bijna jurken en rokken gekocht, maar die trek ik nooit aan, dus toch maar niet....

Weer een terasje gepikt tot de groep terug kwam. Lekkere antipastis gegeten.

Elke ochtend, voordat wij vertrekken krijgen wij een stikker op met het nummer van onze bus. Snap niet waarop ze niet dezelfde numer voor de hele reis geven... Ook wisselen wij van reisleidster.

Het is ongelofelijk hoe vaak er mensen kwijt raken... En dat terwijl ze toch echt moeite doen om bij de groep te blijven. En wij zwieren alle kanten op en toch raken wij niet zoek... In Florence was er een reisleidster de hele tijd 'Groep 4' zocht. En ik moest zo lachen en  dat merkte ze. Toen ze voor de zoveelste keer langs rende, maande ze mij: NIET LACHEN! En ik probeerde mij in te houden. Toen er tranen onder mijn zonebril vandaan kwamen proestte ze het ook uit. Ohhh, mag niet!

De volgende dat had ze onze groep en Philippe en ik kwamen te laat. Reken maar dat ze wraak nam. 'Nou dat begint al lekker, met jullie!'

Vanavond hebben wij een borrel met de kapitein. Dan wordt een deel van de bemanning voorgesteld. Netjes gekleed komen, staat er in het boordjournaal. Dat hadden wij geplannd, ik heb een JURK meegenomen! Alleen... geen rekening gehouden met de schoenen. Sukkel!

Ik had de keuze tussen Birkenstock of bergschoenen... slim he? Dus zijn wij op zoek gegaan naar schoenen. Tja, niets, niets en nog eens niets.Uiteindelijk maar iets anders aan getrokken. Jammer dan!