Happy zonnewendefeest (of zoiets)

Zo, kerst is over, iedereen heeft het overleefd, zelfs de laatste gasten klanten. Hoewel dat laatste, op zich een klein kerstwonder genoemd kan worden.

24 en 25 december hebben Philippe, Sebastien en ik gezellig met zijn drieën gewerkt. Philippe heeft behoorlijk lopen zweten in zijn eentje in de keuken en in de bediening liep het lekker gesmeerd. Met Sebastien kan dat ook niet anders. 

Jammer dat hij weggaat! Philippe en ik hebben nog even geprobeerd om hem van gedachten te doen veranderen, maar Sebastien is nu eenmaal een telg uit de familie dikkop ;-))

De gasten waren allemaal dik tevreden. In eerste instantie blij dat zij een restaurant gevonden hebben, dat open was en in tweede instantie omdat het zo lekker was. Mooi zo!

De 25. 's avonds waren wij gesloten en hebben nog geprobeerd een restaurant te vinden... niets dus.

Vandaag, 26 december, was Philippe niet meer alleen in de keuken en ook in de bediening hadden wij genoeg personeel. Wij hadden voor in het restaurant à la carte en in de zaal achter een brunchbuffet. Volle bak!

Iedereen was dik tevreden, op een tafel na. Twee mannen, een stel, die al een paar keer geweest zijn met diverse vrienden. Vreselijke blaaskaken. Die je ongevraagd advies geven, hoe je het beter kunt doen. De eerste keer toen ze kwamen, was het de decoratie. Een van die twee was artiest en maakte beelden van parelhoenderen. Grote lijven met een klein kopje. ‘Dat ontbrak echt in ons dekoor’. Hoe leg je vriendelijk uit dat je dat ongelofelijk lelijk vindt? Tja, geen plaats, het spijt mij…

Nu was er niets goed aan het buffet. In Lausanne hebben ze dit en dat en zus en zo. Ohja, en in Lausanne kun je tot 16uur brunchen. En het is goedkoper en blablabla

Ik was even bij het buffet om te kijken of alles in orde was, toen een van de ‘vrienden’ vroeg:

‘Kunt u mij zeggen hoe ik de pastas moet serveren? Met mijn vingers zeker?’

‘Kijk mijnheer, daar ligt serveerbestek’

‘Ja, nu is het te laat! En de dekstel van de bain-marie is ook niet handig, waar laat ik die?’

Zonder iets te gekken heb ik de deksel eraf gehaald. Waarop hij mij even later weer riep:

‘Hier mijn bord, nu is alles koud, warm het even op!’

Ik heb het in de magnetron gestopte en hem even later het gloeiend hete bord in zijn handen gedouwd.

Het waren de laatste klanten en ik ben niet meer bij ze geweest.

Wij hadden een kleine enquête bij de brunch gasten gedaan, om te kijken hoe ze deze formule vonden. Maar ik heb tegen Renée gezegd dat ze bij die klanten dat niet hoefde te doen. Hun mening kunnen ze ….

Behalve die klanten, was het toch lekker gezellig en druk. Al heeft nog geprobeerd om zaterdag middag een vergadering te houden, maar dat heb ik geweigerd. Philippe heeft met hem gesproken. Het heeft 10 minuten geduurd en Philippe heeft Al niet de kans gegeven om iets te zeggen en heeft hem onder anderen ‘uitgelegd’ dat dit de enige ochtend was in deze 3 weken dat wij vrij waren. Einde ‘vergadering’!

Nou een paar dagen rust, dan oud en nieuw en vakantieieieieieieieieie!!!!!!!