Jut en Jul deel 2

Maar waarom Jut en Jul? even wachten!

De volgende ochtend wilden wij vroeg vertrekken want er wordt in onze straat wordt er gewerkt. Wij moesten dus weg voordat ze alles blokkeerden. Als wij slim waren geweest, hadden wij de camper op de parkeerplaats gezet. Eerst had ik nog Aquabike. Toen ik terug kwam, stond Philippe al klaar om te vertrekken. Net op tijd, want het busje met de bouwvakkers kwam er al aan. Haha, jullie dachten zeker dat wij te laat zouden zijn?! Tsss

Wij hadden de vorige avond een beetje op internet gekeken en vonden in Oberbronn een camping met zwembad, sauna en dergelijke. Ok, here we go! Nog even onderweg een paar boodschappen doen en om half elf waren wij op de camping. Wij mochten zelf een plek uitkiezen. Philippe analiseerde het geheel. Waar de zon opkwam, waar er schaduw zou zijn e.d. Het leek mijn moeder wel, bij het bekijken van een eventuele nieuwe woning (kusje mams, heb trouwens gezien dat je mijn sms-je gekregen hebt)

Hij is alleen vergeten de buren aan de diepgaand onderzoek te onderwerpen. Een van de buren was héél aanwezig! De aardige, erg behulpzame, alles beterwetende buurman, die aardig is tot je niet doet wat hij adviseert. Wij hebben niet geprobeert om vriendjes te worden!

Afijn, wij hebben ons dus lekker geïnstalleerd, camper op de meest strategische plek, zonnescherm uit, alle ramen open, tafel en stoelen buiten en klaar om de gaan middageten. Wij hadden voor de komende maaltijden o.a. worstjes gekocht om op de barbecue de gooien. Barbecue! Barbecue? Waar is de barbecue?? Shit barbecue vergeten. Overal gezocht, maar nada! Geen barbecue! (hoe vaak kun je barbecue zeggen in 3 regels?) ik denk dat wij die eruit gekieperd hebben toen wij op wintersport gingen. Leek ons toen niet handig, om IN de campter te grillen. Wij hadden toen een inductie kookplaat meegenomen en die was nog in de camper.

Philippe is nog naar de receptie gegaan om te kijken of ze die eventueel verhuurden, maar helaas pindakaas, niet dus. Dat werd dus plan B. Worstjes bakken op de inductie kookplaat. Niet dus, wij hadden dan wel de inductie kookplaat in de camper gelaten maar de pannen hadden wij er uitgehaald. De pannen die er nog in waren gingen niet op de inductie kookplaat (kijk, als je alle woorden 5 keer herhaalt, krijg een ook een heel boek vol)

Plan D was honger lijden, maar eerst plan C proberen. De gaspitten! En wat denken jullie? Gas op! Geintje, nee hoor, wij hebben gewoon onze worstjes kunnen opeten.

Na het eten zijn wij meteen naar het zwembad gegaan. Ja mam, je mag wel meteen na het eten gaan zwemmen, zijn ze laatst achter gekomen ;-)

Wat was dat lekker, bij die hitte te gaan zwemmen. Natuurlijk waren wij niet de enige met dit idee. Het was nogal druk. Daarna met een lekker boek gaan zonnen. Oh, goh, waar is de zonnebrandcrème? Stelletje sukkels, bij ruim 30 graden dat te vergeten. En probeer om 1 uur schaduw te vinden op een grasveld met bosjes van ca 40 cm hoog! De schaduw was genoeg om de helft te beschermen, dus hebben wij steeds moeten draaien, dan weer de linker helft voor, linker helft achter, rechter helft enz enz enz…

’s avonds besloten wij om maar in het dorp te gaan eten. Wij hadden 3 of 4 restaurants gezien. Even bellen om te reserveren. Restaurant 1 neemt niet op, restaurant 2 is donderdags niet open, restaurant 3 is een week met vakantie ent restaurant 4 is alleen vrijdags en zaterdags open (hé, zo wil ik ook werken!)

Wij zijn met de fiets naar het dorp gegaan, misschien had restaurant 1 het te druk om te antwoorden. En anders is er 3 km verder nog een groter dorp met meer restaurants. Hoe kunnen 2 km zo ver lijken. De restaurants (die dus allemaal dicht waren) waren slechts op 2 km afstand. Ik wilde niet lopend gaan, dus zijn wij gaan fietsen. En wie liep er naast de fiets? Juist! Ikke? Caramba, wat was dat stijl. En wij moesten dus naar het volgende dorp. Eerst weer een stuk omhoog, maar dat viel wel mee. Wij waren dus in naar Niederbronn. Het laatste stuk was helemaal te gek. Een afdaling van 2 km op een berg van 9%.

Oh shit, Philippe ging te ver, hij miste de afslag en ging nog verder naar beneden! Tja, daar moest ik achterna, wetende dat wij daarna weer omhoog moesten. Gelukkig had hij het snel door. Of liever, hij schrok zich een ongeluk van mijn geschreeuw…

Het restaurant was niet om over naar huis te schrijven, dus doe ik dan ook maar niet. De hele tijd heb ik aan de 2 laatste km van 9% moeten denken en hoe leuk dat was maar vooral, dat het terugrit minder leuk zou zijn… En ohja, wij waren onze gele vesten ergeten (verplicht hier voor fietsers buiten de bebouwde kom) en Philippe had geen voorverlichting. Ik wel, maar geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om de dynamo aan te zetten!

En inderdaad, het was een ramp. Ik weet niet hoeveel wij gedaan hadden maar dit werd niets! Gelukkig had vond Philippe dat ook. Wij hebben maar een taxi gebeld. Net op tijd, want die gingen sluiten…

De volgende ochtend zijn wij de fietsen met de camper gaan ophalen. Snik, snik, Parijs Moskou gedaan en niet in staat zijn om 5 km op de fiets af te leggen… triest!

À suivre…