821,6km Thoissey

Om 7 uur wakker en fris als een hoentje, zijn wij meteen opgestaan. Na een ontbijt op ons terras met blik op de tuin van Bacchus zijn wij door de wijngaarden gaan wandelen. Onderweg kwamen wij een oude man tegen. Het bleek de vader van Christian en Vincent te zijn. Hij is 85 jaar en heeft dit wijngoed opgebouwd. Nu woont hij in wat eens de stal en het verblijf voor de Commies was, het 'hulpje'. Ze hebben alles gelijkvloers aangepast, voor het geval dat hij ooit minder mobiel is. Sinds 2 maanden woont hij hier. Hij heeft ons een kleine rondleiding gegeven met uitleg over de regio en de geschiedenis.

Interessante man, lijkt wel in de familie te liggen...

Wij waren gaan wandelen omdat Christian tegen zijn broer gezegd had dat hij de Mont Blanc met zijn witte top gezien had. Dat wilden wij ook zien. Vaders vertelde ons dat hij vandaag niet te zien was, omdat het te heiig was. Jammer dan. Maar evengoed een leuke wandeling. Ik heb een paar foto's gemaakt. Als ik een betere internet verbinding heb zal ik proberen een paar foto's hier te plaatsen.

Na een ontbijt van cornflakes (brood was gister opgegaan en hier op de berg hebben wij geen bakker gevonden.) zijn wij richting Ramaneche-Thorins gegaan. Hier bevind zicht dus de 'Hameau Duboeuf' waar Christian werkt. Wij waren amper op het terras om nog een koffie te drinken of hij kwam er aan. Afgesproken voor tussen de middag. Philippe wilde telefoonnummers uitwisselen, maar die van ons wisten wij even niet. Geeft niet, zei Christian, ik vind jullie wel.

Heel interessant allemaal, de geschiedenis van de wijn alles wat er mee te maken heeft. Mooie tekeningen, oud en nieuw gereedschap, de ziektes en hoe ze overwonnen werden, de leefwijzes toen en nu enz enz. Alles werd voor jong en oud uitgelegd. Voor de kinderen was er een soort puzzeltocht en spelletjes waar ze iets mee konden winnen. Een van de spelletjes hebben wij lekker ook gedaan... maar niets gewonnen.

Om half twaalf heeft de honger (en dorst) ons naar het restaurant gedreven. Nauwelijks daar, of onze gastheer dook weer op.

– Zo, dus jullie hebben een gedeelte afgesneden...

– Ja, wij hadden honger.

– En Ahhh, niet gewonnen met Memorie, zag ik!

Aha, Big Brother is watching! Maar wel leuk, want Philippe kreeg een cadeaubon voor zijn eigen heuse wijnstok. Nu alleen nog een berg vinden, een klein kasteeltje en wij gaan onze eigen fles wijn kweken!

Christian kon niet met ons eten omdat het in het restaurant drukker was dan geplanned en er niet genoeg personeel was. Toen wij aan de koffie zaten... je raad het al. Juist, Christian.

Na het eten zijn wij met een treintje naar een grote tuin gegaan. Daar kon je van alles vinden, op soort mooi geplant. Bloemen, vruchtenstruiken, fruitbomen en een grote kruiden tuin. Philippe was niet meer weg te slepen. Ik ben tussen en wijnstokken gaan liggen met mijn fototoestel en uiteindelijk is Philippe over mij gestruikeld.

Ohja, ze hebben hier ook een minigolf geplant, maar die heb ik niet bezocht.

Een laatste gedeelte was een soort treinmuseum. Weet niet helemaal wat het met de rest te maken heeft, maar het was ook wel leuk. Het gebouw was een oud station en daar stond een heuse treinstel in uit 1850 ongeveer. Tja, die wisten wat luxe treinstellen waren.

Snel weer een drankje op het terras, om daarna het eerste gedeelte af te maken. Ik weet niet precies hoeveel kameras er zijn, maar ze zijn erg 'doeltreffend'. Volgens mij, kunnen ze hier geen kinderen kwijt raken.

Wij hebben nog lekker zitten kletsen en daarna was het te laat om het museum af te maken. Christian heeft ons nog een rondleiding gegeven door de vergaderruimtes die ze hebben en een oude rangeerhal die ze aangepast hebben om er feesten in te geven. Alleen is er niemand die dat doet. Zonde van die mooie omgeving.

Tot slot zijn wij nog even naar de winkel gegaan om Philippe zijn wijnstok op te halen. Nog eens een rondleiding toen zal het erop.

Wij kregen nog 2 flessen wijn, Saint Amour, voor onze trouwdag. Lief he? Hij heeft ons nog een restaurant in de omgeving geadviseerd met een mooi terras en blik op de Soane. Volgens hem konden wij daar vast wel met de camper blijven slapen.

Wij waren amper onderweg toen hij belde (waar is de kamers?). Hij had wijn vriend gebeld en wij mochten daar op de parkeerplaats overnachten. (Eh, ik wilde toch eerst de kaart bekijken, toch)

In ieder geval, daar aangekomen, was er een camping met zwembad naast het restaurant. Aangezien wij hier nog 2 nachten wilden blijven en juist een camping met zwembad wilden zoeken, was dat handig.

Dus wij inchecken op de camping. Bij de receptie was een irritante Nederlander die dacht dat hij alleen op de wereld was en dat de receptionist (ook een Nederlander) voor hem alleen was.

Toen die vent eindelijk klaar was had ik geen zin om Nederlands te praten en heb ik alles in het Frans gedaan. De camping is een viersterren camping (op een schaal van 12 volgens Philippe). Hij is wel aardig, maar niets vergeleken met die waar Willy en ik in het Zwarte woud geweest zijn. Ongelofelijk, hoe rustig het is, terwijl dit toch het hoofdseizoen zou moeten zijn.

's avonds zijn wij dus naar het restaurant gegaan waar Christian ons naartoe gestuurd heeft. Eh, blijkbaar was er al een tafel gereserveerd voor ons... Het was idd een mooi, gezellig en lekker restaurant met een mooi uitzicht. Ik was vooral bang dat hij ons naar iets super-de-luxe zou sturen, maar dat viel gelukkig mee. Dit was een restaurant dat wij zelf ook wel gekozen hadden denk ik.

Het was weer een lekkere dag!