Au au au ²

Eigenlijk had het gisteren aie, aie, aie moeten zijn en is het vandaag au au au!

Ik heb zo dubbel gelegen van Philippe z'n gesteun en gekreun, hier dan mijn straf! Philippe was al aardig bijgekomen en wilde weer stuntman gaan spelen. Ik besloot ook de berg op te gaan om fotos te maken. Samen met de kabelbaan naar boven en Philippe met de fiets weer naar beneden. Ik had nog niet besloten of ik lopend of weer met de kabelbaan naar beneden zou gaan.

De eenzame fietser...

Ik had vanuit de kabelbaan al gezien dat er mooie plekjes waren en Philippe schatte dat het iets meer dan een uur zou duren om naar beneden te gaan. Ach, dat kon ik wel aan. Ik had mijn bergschoenen aan, ik had lange mouwen, een pet, zonnebril, zonnecreme, een fles water en een gedetailleerde wandelkaart bij mij, oh ja, en 2 fototoestellen. Dus besloot ik om naar beneden te wandelen. Eerst een stuk naar boven en toen een en al naar beneden.

Poeh poeh, dat viel niet mee. Het was zo stijl dat ik niet voetje voor voetje, maar half voetje voor half voetje vooruit kwam. Komt dat dan even goed uit dat ik maat 42 heb! Ik volg trouwens tegenwoordig het advies van Natasja op en doe mijn sokken binnenstebuiten. In het algemeen is dat lekkerder i.v.m. de naad maar op langere afstanden is het minder prettig. Je krijgt eerder last van wrijvingen, au dus!

Het was ontzettend warm en ik heb mijn lange mauwen maar aangedan. Dat was dan weliswaar warmer maar wel zo veilig (een au minder)

Philippe had gezegd dat het zonder fotos één uur zou duren, weet niet wat hij daarmee bedoelde ;-))

Met om de 5 meter een foto, zou het zeker een lange rit worden. Op een gegeven moment zag ik een mooie zonnestraal door een boom en dus haal ik mijn fototoestel tevoorschein. Een vrouw komt naast mij staan en vraagt fluisterend: Wat ziet U? Waarop ik terug fluister: De zon! Grote teleurstelling, ze dacht dat ik misschien een steenbok of zo gezien had. Hihi

Op een gegeven moment was het dus zo stijl dat ik volledig mijn hoofd bij de weg moest houden dus minder fotos maar daarom niet persee sneller.

Ik kreeg een smsje van Philippe

“Waar ben je?” Nou, wat dacht je, tussen boven en beneden? Zo een vraag stel je toch niet aan iemand die totaal geen oriëntatie vermogen heeft!!!

“Halverwege denk ik” Laat ik het maar redelijk vaag houden.

“Welke route heb je genomen?” Nou die van boven naar beneden natuurlijk!! Duh!

“Wist niet dat er meerdere opties waren! Heb optie rechtdoor, smal, vol met keien en behoorlijk stijl genomen”

“Volg je de skipiste?” Grapjas! Als het al een skipiste is heb ik die zeker nooit genomen en zal ik hem ook nooit nemen!

“Geen idee er ligt geen sneeuw”

“Haha, ik kom eraan” Nou fijn, vergeet vooral niet de camper mee te nemen, dan kan ik op de terugweg slapen!

Eindelijk zaf ik bekend terrein. Geasfalteerde weg die zigzaggend langs de kabelbaan ging. Ik was bij paal 10. WAT!!!! Paal 10!!! Nog 9 palen te gaan. Naar schatting een kilometer in vogelvlucht maar via de weg???

Kort daarna kwam Philippe mij tegemoet (zonder camper, taxi of andere reddingsmiddelen). Samen naar beneden was toch gezelliger. Bij het eerste terrasje dat wij tegen kwamen ben ik meteen neergeploft. Twee en een half uur dat is voor mij wel heel erg veel lopen! Als ik het van te voren geweten had, had ik het vast niet gedaan maar ik ben toch wel blij het gedaan te hebben.

Ik heb behoorlijk wat afgezweet wat mij een aantal slijtageplekken op mijn benen bezorgd heeft en ik heb een blaar tussen een van mijn tenen (au en au dus)

Met spierpijn valt het gelukkig mee, maar misschien praat ik daar morgen anders over...

Morgen ga ik een verdieping hoger, maar zal zeer zeker met de kabelbaan terug gaan. Het zou handiger zijn als je een kabelbaan onderweg zou kunnen nemen. Zal kijken of ik dat kan uitvinden ;-)

Het zwembad was een heerlijk na zo'n aanstrengende tocht.

Wij hebben trouwens besloten om nog 2 dagen langer hier te blijven en zaterdag te vertrekken. Dan doen wij een gedeelte van de rit slapen nog ergens onderweg. Wij hebben ook al voor januari gereserveerd, tadaaa!!!!