dagje rust!

Vandaag, zondag 27 december, hebben wij een dag rust. Ik dacht voordat wij vertrokken dat wij 's nachts zouden varen, maar onze boot heeft geen radar en dus varen wij overdag. Ook niet erg hoor, want je ziet echt een heel mooi landschap voorbij komen.

Wij zijn vanochtend bij de grens met Cambodja aangekomen en daar moesten wij 3 uur midden op de Mekong wachten. De douane komt de papieren en paspoorten ophalen en daarna mochten wij vertrekken. Onze papieren krijgen wij in Phnom Penh pas terug. Wij moesten wachten viir het feval dat ze de boot wilden checken. Niet dus.

In Phnom Penh is er een dansgroep aan boord gekomen en die hebben traditionele dansen opgevoert.

Na het eten zijn wij van boord gegaan voor een rondje met de Tuc Tuc (nee mam geen race-zoutje ;-) )

En toen was de dag om. .

ohoh, ik loop achter...

Gister was een rustige dag, wij hebben de hele dag gevaren. Ik dacht dat ik dan wel mijn 2 dagen achterstand kon bijwerken. Helaas heb ik zoveel over de eerste dag geschreven, dat ik geen tijd meer had voor de tweede. Hier volgt dan maar een korte versie.

Onze group wordt steeds hechter. Ik zal even kort vertellen wie het zijn. De groep van 6 zijn 4 oudcollega's (2met egas en 2 weduwnaars) Serge en Françoise, Jean_Pierre en Geneviève en Alain en Jaques. Dan hebben wij nog 2 dames die weduwen zijn en dus Philippe en ik.

Het zijn allemaal mensen die veel gereisd hebben en de meesten hebben in het buitenland gewerkt. Redelijk openminden.

Iedere groep heeft zijn eigen tafel toegewezen gekregen. De diverse groepen praten niet echt met elkaar. Philippe en Geneviève roken en hebben al krietiek gehad.

Eergister kwamen wij in het restaurant van onze boot en zaten er al andere mensen aan onze tafel. Op zich geen ramp, maar aan geneen andere tafel was er plats voor 10. Er was aan een tafel plaats voor 4 en de anderen hadden steeds plaats voor 2. Wij zijn aan een tafel gaan zitten en de andere 8 zijn allemaal langs gekomen om hun beklag te doen. Geen wonder dat de anderen aan onze tafel niet met ons spraken ;-).

Zaterdag hebben wij het huis van de Chinees bezocht. De chinees is een personage uit het boek van Marguerite Dumas L'amant. Het boek is ook verfilmd met de voice over van Jeanne Moreau, mooi verhaal en het bleek dus een autobiografie te zijn.

Daarna hebben wij een markt bezocht. Philippe keek zijn ogen uit. Het zag er ook echt lekker fris uit. Wij hebben inmiddels een hééél lekker drankje ontdekt. Sap van suikerriet! Wauw!!! En het lukt ons om dat te bestellen zonder hulp van de gids.

Wij hebben het vietnamees laten vallen en concentreren ons op de Kambodiaans aangezien het personeel op de boot Kambodiaans is. Het lukt Philippe beter dan mij, niet eerlijk!!!

's middags heben wij een viskwekerij bezocht.. Weet niet zeker of ik nog vis eet ;)-)

ik laat het even hierbij maar ik zal dit stuk hier later oppakken

truste!

(vervolg)

's avonds waren wij lekker op het dek aan het kletsen met Jean-Pierre en Geneviève. Wij hadden het over de markt en de producten die wij gezien hadden. Geneviève had het over het rattevlees. Philippe en Jean-Pierre keken mij aan en ik schiet in de lach en vraag waarom ze mij aankeken.

Geneviève vraagt wat ze verkeerd gezegt heeft. Jean-Pierre kijkt mij verschrikt en vertwijvelt aan. OK I've got the message.

'Ehh, nou ik had gisteren aan J.P. vertelt dat ik dacht dat ik op de markt op een rat getrapt had.....'

Grote opluchting bij J.P.

Hij bedankte mij later dat ik ons daar goed had uitgelult, oef!

David & Goliath deel 2

Gisteravond hebben wij Saïgon verlaten en hebben de nacht midden op de mekong doorgebracht. Dan hoeven ze geen haventax te betalen.

's ochtends na een stevig ontbijt met eieren 'à la carte' ;-) werden wij met andere boten opgehaald. Stefan, Stefan, Stefan had al aangekondigt dat wij midden op de rivier van de ene grote boot op de andere kleine boot moesten overstappen. Ik stelde mij al iets heel kleins en gammel voor, maar het viel reuze mee.

Op elk bootje was er een lokale gids, plus dus Anh en Than die uit Saïgon meegekomen zijn. Wij zijn naar een eiland midden op de Mekong gevaren en hebben hier een bedrijfje bezocht producten van kokosnoot maakt. Vooral snoepjes maar ook zeep.

Wij kregen uitleg en een demonstratie hoe de snoepjes gemaakt werden en een proeverij gehouden. Ze maken een soort caramel en dan heb je naturel, pinda's, chocolade en nog 3 andere smaken. Zooooooooooooooo lekker!!! Wij hebben de 3 eerste smaken gekocht. Met ons ritme, zijn onse koffers voor de terug reis te zwaar, LOL!

De volgende tussenstop was een bijenhouderij. Hier hebben wij jasmijnthee, met honing, pollen en cumquat gedronken. Ik weet, ik val in herhaling, maar: Zoooooooooooooooooooo lekker!!!

Wij zaten aan een tafel met 2 oude zemelaars. Mijnheer wilde nog een kopje nemen en toen hij er honing bij wilde nemen sprong mevrouw uit haar vel: 'Je hebt nou genoeg gehad!' Oeps....

In deze streek worden slangen gefokt en hier hadden ze één slang, een python. Anh riep Philippe en mij om hem te laten zien. Nieuwschierigheid won het van bangheid en liep ik mee. Hij lag lekker rustig in een kooi. 'Wil je met hem op de foto?' Nee hoor, laat hem maar lekker daar! Maar hij hed hem al uit de kooi gehaald. Philippe wilde wel! Nieuwschierigheid won het nog eens van bangheid en ik heb de slang aangeraakt. Nou ja, een microseconde lang met een microvierkantemilimeter van mijn wijsvinger, maar toch!

Voor het middageten zijn wij terug naar onze boot gegaan. Hier was een warm en koud buffet voor ons bereid. Ik weet niet hoe het mogenlijk is met dit weer, maar wij eten ons hier helemaal ongans...

Daarna werden wij weer opgehaald en op een ander eiland 'gedumpt' ;-)

Hier werd er van alles van reist gemaakt. Ook hier een hele 'voorstelling' , proeferij en natuurlijk de mogenlijkheid om van alles te kopen. Behalve reistkoekjes, reistwafels en reistwijn was er ook een sterke drank op basis van reist met daaring een cobra.... Jaja, die hebben wij ook geproefd!

Die verkochten zij ook, samen met een ….. schorpioen erin! Nee, die hebben wij niet gekocht!

Na de reistfabriek moesten wij per 4 personen in een bootst (je weet wel, de overtreffende trap van boot, bootje, bootst), een heel klein bootje, meer een soort canadees. Lekker gammel! Philippe en ik namen de laatste boot, samen mes Anh en Stefan, Stefan, Stefan. Voor en achter zit er iemand te peddelen. Je zit er behoorlijk opgevouwen in en je moet vooral alle vingers binnenhouden. Het is er heel smal en erg druk. Heel mooi, wat een natuur!

Bij aankomst moet je een redelijk hoge stijger op,maar mijn grootste probleem was, hoe kom ik uit de knoot, zonder dat de boot omkiepert, voordat hij bij het uitstappen zal omkieperen????

De bootjes leggen aan, langs de stijger en er komen er steeds meer aanleggen. Je stapt uit en hij vaart door, de volgende schuift door enz enz. Ik stelde mij het domino effect voor, als ik mijn evenwicht verlies....

Alles is goed gegaan, ik heb niet voor animatie gezorgd.

Onze vorige bootjes wachtten hier op ons met een lekkere kokosnoot en wij werden verderop, op een ander eiland bij een fruit teler eruit gelaten. Nou ja zo makkelijk ging dat niet, door de recentelijke overstromingen wass er 10cm water, waar wij door moesten en daar waren de grumpies het niet mee eens. In aller haast werden er planken en van alles gepracht en konden de gehakt schoentjes en de stoffe stadschoenen droog blijven... tssss!

Hier een wandeling tussen de bomen en een proeferij van vruchten. Jaja..... zooooooooooooo lekker! En jasmijthee. Omdat het nogal laat was, konden wij niet zolang blijven.

Telkens als wij bij de boot aankomen, wacht een welkomscomitee op ons met een vochtige frisse washand en onze sleutel. Als wij vertrekken is er een vleswater in een houder voor ons. Wij worden echt in de watten gelegd.

Je kunt ook aan boord gemasseerd worden en Philippe heeft vandaag een afspraak. Zo is hij onder de briefing van Stefan, Stefan, Stefan uitgekomen, de mazzelaar!

Morgen vertrekken wij om 6(!!!) uur

Laat me slapen!

Om 7 uur worden wij gewekt. Een groots ontbijtbuffet met alles wat je hartje begeert. Eieren à la kart, fruit, bacon, vleeswaren, kaas, melkprodukten en weet ik veel hoeveel soorten sappen. Het brood en de croissantjes worden aan boord gebakken. Smikkel, smikkel! Klaar voor een dag Saigon! Wie niet klaar voor de dag is, is Stefan. Die is duidelijk net pas thuis. Hij verontschuldigt zich dat hij vandaag niet zo lekker is en dat hij ons later in de stad ontmoet. Ahhh, wat sneu voor hem, vind een oudere dame. Jaja, geloof je het zelf!? Ik vind sowieso onze vietnamese gids veel interessanter!

Wij bezoeken diverse markten en tempels. Saigon isniet echt mooi, vind ik. Het is er ontzettend druk en je moet erg opletten op de scooters. Anh (onze gids) heeft het over een 'organisation dans la désorganisation' Je houd telkens je hart vast en toch gebeurt er niets. Sinds kort is een helm verplicht en mogen er slechts max 2 mensen op een scooter. Over hoe hoog een hoe breed er geladen mag worden, heb ik niets gehoord.

's middags hebben wij nog eens in een lekker restaurant gegeten. Wij waren bank dat het teveel op de europeese smaak gericht was, maar dat viel gelukkig wel mee. Ik hou niet van pikant, maar hier kunnen ze er wat van! Scherp maar net niet te scherp.

Daarna weer markten, winkels en tempels. OP de laatste markt worden wij 'vrijgelaten'. Een overdekte markt met van alles te koop. In de bus werd ons uitgelegd hoe je moest onderhandelen, tot hoever je kon gaan en zo.

Het was een vierkant gebouw met 'straten' en 'dwarsstraten'. Er waren 2 soorten winkels, staatswinkels en privéwinkels. In de staatswinkel waren de prijzen aangegeven en kon je niet onderhandelen in de privéwinkels vraag je naar de prijs en dan begin je te onderhandelen. Philippe en ik zijn met de staatswinkels begonnen om een idee van de prijzen te hebben. De staatswinkels bevonden zich in het buitenste gedeelte en in het midden de privéwinkels.

Na een rondje staatswinkels gedaan te hebben waagden wij ons in het binnenste gedeelte. Lieve help! Wat een chaos. Je werd er aan alle kanten aangeklampt. Hier mijnheer, voor u mooi overhemd. Hier mevrouw, mooie ju.... Oeps, hun jurken zou ik vast niet passen. Ik werd dus snel met rust gelaten.

Ergens kwamen wij bij de 'huishoudelijke' afdeling. De winkel van sinkel met ook noch etenswaren. Ik geloof niet dat ze hier een keuringsdienst voor waren hebben... Ik zal niet in detail treden. Het was wel interessant. Wij hadden duidelijk niet het profiel van iemand die bij hun zou inkopen dus werden wij met rust gelaten.

Op een gegeven moment stapte ik op iets en hoorde krak. Ik draai mij om en zie een rat!!!!! OMG! Met mijn sandalen? Het idee alleen al, brrrr! Nee, het was een plastic fles, maar toch. En daarna heb ik nog andere ratten gezien. Philippe keek zijn ogen uit en ik probeerde hem in gedachten te hypnotiseren, zodat wij weer terug gingen.

Wij besloten om het een en ander in de staatswinkels te kopen, afdingen is niets voor ons! Ik zag nog ergens een shawl in een privéwinkel en die heb ik toch gekocht, Die heb ik van 12 naar 7$ gebracht. Wij zaten in de goede richtlijn, maar toch had ik er niet echt vrede mee.

Ter afsluit zijn wij nog in een historisch museum geweest, maar daar waren alleen maar oude dingen ;-) De geschiedenis tot begin 20. eeuw. Alles was in het vietnamees en wij hadden maar 3/4uur. Er was er ook een spektakel met poppen op het water. Ook dat werd niet vertaald.

Terug op de boot, douche en onze dagelijkse briefing, dagelijks dus. Iets wat wij iedere dag doen, die briefing.

Het avond eten was een beetje teleurstellend. Varkenshaasje met pepersaus en aardapelpurée... niet echt tipisch vietnamees.

Wij beginnen steeds meer aansluiting te krijgen met de groep van 6 en de 2 dames. Die vinden de anderen ook niet aardig. En omgekeerd geloof ik dat het ook het geval is. Wij zij natuurlijk een stuk jonger en passen helemaal niet in het plaatje. Onze groep heeft al behoorlijk gereisd en hebben vind ik veel cultuur en ze zijn ook in van alles geinteresseerd.

De anderen stellen van die achterlijke vragen en zijn zoooo bekrompen. De 'hoofd' van die groep loopt continu met zijn clipboard waar hij aantekeningen op maakt en waar hij controleert of het overeen komt met het programma...

Wij hebben nog lekker zitten kletsen met een stel van onze groep. Aan het einde waren wij nog met z'n drien toen die andere man vroeg: 'Hebben jullie iets tegen ratten?' Ik keek in de richting waar hij keek en zag een rat. Iiiieeeeewwwwwwww!!! Heb ik dat?

Nouja, laten wij het maar positief bekijken, de ratten hebben het schip niet verlaten, dus gaan wij niet zinken, toch?

Saïgon of Ho Chi Minh city

Om even na 9 uur kwamen wij vanuit Bankok in Saigon aan.

Philippe en ik waren als eerste uit het vliegveld gekomen. Wij hebben niet echt geprobeerd om aansluiting met de groep te krijgen. Buiten het vliegveld zou onze gids op ons wachtte. Niet dus of eigenlijk wel, maar wij hebben elkaar niet gevonden. Inmiddels kwamen er ander van de groep naar buiten en begon het eerste gemopper al. Wat is dat met groepen, waarom altijd dat gezeik?

De of liever gezegd een gids stond dus wel op ons te wachten maar had niet de goede naam op zijn kaart staan. Normaal gesproken werken ze voor Rivages du Monde en die waren nu door La Cordée ingehuurd. En dat was dus niet goed overgekomen.

Wij werden met baggage en al in 2 bussen geladen. Gelukkig waren wij helemaal niet moe (wel dus) want wij gingen meteen van start met een sightseeing. Een aaneenschakeling van markten en tempels met een gastronomische stop. Heeerlijk!!!!

Tegen 5uur kwamen wij (eindelijk) bij de boot aan. Wat een warm onthaal, overal trouwens! Een welkomsdrankje, een vochtig washandje en wij voelden ons al een beetje meer mens.

Tijd voor onze briefing. Hier ontmoette wij voor het eerst ons begeleider, wat een balletje! Briefing is zeker niet afgeleid van breef, helaas. Stefan heeft de irritante neiging om alles 3 keer te herhalen, 3 keer. Hij herhaalt dus alles 3 keer. En zo worden dus alle instructies gegeven. Na een kwartier weet je niet of je moet gillen of lachen en na een half uur probeer je wanhopig de slappe lach inte houden. En alsof dat niet al genoeg is, is hij dodelijk saai en praat hij op een monotone toon. Dit kan nog gezellig worden. Na driekwartier werden wij eidenlijk van onze leiden verlost!

Meteen door naar onze hut en daar wachtte onze baggage alweer op ons. Na een lekkere douche voelde ik mij als herboren. Zo ik kon er weer tegenaan.

Voor het eten aperitief in de bar en het hele team wordt voorgesteld. Daarna een heerlijke maaltijd en een welverdiende nachtrust. Als wij willen kunnen wij nog uit in Saigon, als wij maar voor half twaalf terugg zijn, want dan gaan de hekken van de haven dicht. Laat maar, ben een ietsie, pietsie moe!

So far so good..

So far so good, het is tien voor zeven en wij zitten in Bankok tussen 2 vluchten.

Giga vliegveld, dat wij van de ene kant naar de andere moesten doorkrossen. Dat was even stressen maar wij zitten nu op de juiste plek op onze volgende vlucht te wachten.

De reis van Straatsburg naar Parijs is goed verlopen en wij hebben de nacht in een hotel vlak bij het vliegveld. Grappig, de treinkaartjes waren hiervoor goedkoper en met het hotel waren wij nu 3 (!!) euro duurder uit... En een stuk meer rust ! Nou ja meer rust... om 5u30 zat ik al in mijn bed te stuiteren en toen de wekker om 8 uur eindelijk ging stond ik er meteen naast.

Toen wij vanochtend op de meter wachtten, kwam er een omroep dat wegens uitval van materiaal er vertragingen waren. Tja, en dat is dus waarom het beter is om een dag eerder te vertrekken...

Wij kwamen natuurlijk véééél te vroeg op het vliegveld aan. Maar niet erg, het was mooi weer en dus bleven wij vooral voor het vliegveld.

Ik had geen flauw idee hor zwaar mijn koffer was. Ik had gisteren nog dingen eruit gehaald want hij leek mij nogal zwaar. Op het vliegveld zag ik een weegschaal staan met een speciale bak voor de maat van de koffers. Ik wil mijn koffer erin doen, en wat denk je... koffer past niet, te groot. Niet te geloven. Nou ja, behalve dat de koffer te groot was, waren de wijzers er ook niet meer, dus wegen was sowieso niet mogelijk.

Ik balen en gelukkig zag Philippe dat het de maat van de cabine koffers was hahahaha dat had ik.   eigenlijk zelf moeten bedenken!

Toen Philippe en ik nog verder aan het klooien waren (wij zaten stiekem onze reisgenoten te observeren) kwam Philippe langs een andere weegschaal. Hij mijn koffer erop zetten en trekt een geschrokken gezicht. Jahoor, daar trapt deze jonge dame niet in! Hij komt naar mij toe en toch begin ik te twijfelen, hij ziet er eigenlijk toch wel serieus uit. “Hoehoehoeveel?” Met een spijtig gezicht zegt hij: '19,2” Arrrrggggggggggggg!!!

Om 10u30 had de groep dus 'meeting' met iemand van het reisbureau. Daar zouden wij dus onze paspoorten en de boardingpassen krijgen. Snel ingecheckt. Michelle van het reisbureau vertelt nog snel even dat er dus diverse groepen zijn. Een van 6, een van 10 en een van een van 32. Daarnaast waren er nog 2 vriendinnen die dus net als wij individueel reisden. Ze zei dat een van de verantwoordelijke zich nogal belangrijk vond, maar dat wij niet over ons heen moesten laten lopen. Hey, look at us!!! Wij hadden die persoon er al tussen uit gepikt.

Bij de douane zag ik dat er op mijn Kambodiaanse VISA stond: Travail interdit. Dat was nog eens een goed bericht.

Twee en een half uur in te taxfree zone, te gek!!! Niet dus, leuke winkels.

Het vliegtuig was mooi met een eerste klas om van te dromen! Maar ook onze economyclass was mooi. Ik heb 3 of 4 films gezien omdat ik in een vliegtuig niet kan slapen. De verzorging was top. Diverse maaltijden en snacks en regelmatig drinken. Zelfs sterke dranken als je wilt. Enige minpuntje waren de mensen voor ons. Die zaken de hele tijd hun stoel aan het verstellen. Als de tv kijkt is dat irritant, maar als te een plateau hebt is dat meer dat irritant.

En nu dus moe van de lange wandeling van de ene kant naar de andere kant van het vliegveld. Daar na naar buiten een bus in. Ik zei nog tegen Philippe, als de bus ons terug naar de andere kant brengt, ga ik gillen. Nee hoor, ik heb niet gegild, ik heb mij kunnen inhouden.....

J-2 of J-1???

Niets is zo veranderlijk als een vrouw Carola & Philippe...

Wij zouden dus dinsdag met de trein naar Parijs gaan, direct naar het vliegveld. En toen werd het maandag met de auto, via een dag vergaderen bij Al.

En na diverse ander veranderingen, gaan wij dus maandag naar Parijs, met de trein, om zeker te zijn dat wij dinsdag in de buurt zijn... hoop ik.

De koffer die gapakt was, was idd veel te groot. De 2 koffers van Natasja, niet groot genoeg en uiteindelijk hebben wij er een gekocht. Dus nu onze kleiner koffer, Natasja's grote koffer en 2 rugzakjes voor in het vliegtuig. héhé, wij zijn er uit, geloof ik.

Wij zijn er klaar voor!

Fowlty towers strikes again!

Ik ben aan het wachten op de komst van de slotemaker... Een van de kamers gaat niet meer open. De sleutel draait in de ronte en er gebeurt niets.

Gelukkig dat er geen gasten in zitten. Maar wij zitten vol vanavond dus het moet toch echt gerepareerd worden. Dus wacht ik...

Ach nog 2 leuke telefoontjes vandaag:

1) - Kunt u mij het telefoon nummer geven van een hotel in Straatsburg? (ehhhh, waarom bellen ze inlichtingen niet, of de VVV?)

2) - Heeft u een kamer voor aanstaande vrijdag?
- Ja hoor, geen probleem.
- Maar ik zou eigenlijk liever zaterdag komen.
(Waarom vraagt hij dan naar vrijdag??? )

J-12

Wat gaat de tijd toch snel!

'Gisteren' was ik in nederland maar dat is ook al weer 2 weken geleden!

Ik moet nog zoveel regelen, heb ik het gevoel. Vandaag heb ik afspraken gemaakt voor de winterbanden van onze auto en voor de reparatien van de camper. Die is nog steeds niet gerepareerd. Normaag gesproken komt volgende week de bumper aan. Dus brengen wij de camper volgende week vrijdag en dan mogen zij hem 2 weken verzorgen.

Ik moet nog medicijnen halen, muggecreme en weet ik veel wat nog.... lekker relaxed zeg, op vakantie gaan!

Maar goed, eerst nog even een weekend van mamouschka genieten en daarna van mijn broertje. Geen tijd om mij druk te maken over de reis (en het vliegtuig).

En dan ook nog eerst maandag een hele dag vergaderen met 'my boss'... daarna ben ik zo aan vakantie toe dat ik als een mak lam het vliegtuig in ren ;-))

Groetjes

J-17

Tiktak Tiktak Tiktak!

Het komt dichterbij! Ik heb nu genoeg koffers en nu blijkt dat mijn grote koffer toch niet te groot is. Maar ik ga toch liever 2 koffers nemen en van elk van on kleren in elke koffer. Als er dan een koffer zoek raakt hebben wij toch kleren. Het grootste probleem is dan alleen 'Hoe leg ik dit Natasja uit?' ;)

Heb inmiddels honderdduizend checklijsten gemaakt en netzoveel lijsten kwijtgeraakt...

Morgen heb ik een fotocursus, om beter met mijn fototoestel te kunnen omgaan. Die had ik voor de vakantie gepland zodat ik er daar meer profijt van heb.

Gisteren zijn wij bij de huisarts geweest voor onze inentingen. DRIE injecties!!! Volgend jaar ga ik in mijn camper in de achtertuin staan!!!!