So far so good..

So far so good, het is tien voor zeven en wij zitten in Bankok tussen 2 vluchten.

Giga vliegveld, dat wij van de ene kant naar de andere moesten doorkrossen. Dat was even stressen maar wij zitten nu op de juiste plek op onze volgende vlucht te wachten.

De reis van Straatsburg naar Parijs is goed verlopen en wij hebben de nacht in een hotel vlak bij het vliegveld. Grappig, de treinkaartjes waren hiervoor goedkoper en met het hotel waren wij nu 3 (!!) euro duurder uit... En een stuk meer rust ! Nou ja meer rust... om 5u30 zat ik al in mijn bed te stuiteren en toen de wekker om 8 uur eindelijk ging stond ik er meteen naast.

Toen wij vanochtend op de meter wachtten, kwam er een omroep dat wegens uitval van materiaal er vertragingen waren. Tja, en dat is dus waarom het beter is om een dag eerder te vertrekken...

Wij kwamen natuurlijk véééél te vroeg op het vliegveld aan. Maar niet erg, het was mooi weer en dus bleven wij vooral voor het vliegveld.

Ik had geen flauw idee hor zwaar mijn koffer was. Ik had gisteren nog dingen eruit gehaald want hij leek mij nogal zwaar. Op het vliegveld zag ik een weegschaal staan met een speciale bak voor de maat van de koffers. Ik wil mijn koffer erin doen, en wat denk je... koffer past niet, te groot. Niet te geloven. Nou ja, behalve dat de koffer te groot was, waren de wijzers er ook niet meer, dus wegen was sowieso niet mogelijk.

Ik balen en gelukkig zag Philippe dat het de maat van de cabine koffers was hahahaha dat had ik.   eigenlijk zelf moeten bedenken!

Toen Philippe en ik nog verder aan het klooien waren (wij zaten stiekem onze reisgenoten te observeren) kwam Philippe langs een andere weegschaal. Hij mijn koffer erop zetten en trekt een geschrokken gezicht. Jahoor, daar trapt deze jonge dame niet in! Hij komt naar mij toe en toch begin ik te twijfelen, hij ziet er eigenlijk toch wel serieus uit. “Hoehoehoeveel?” Met een spijtig gezicht zegt hij: '19,2” Arrrrggggggggggggg!!!

Om 10u30 had de groep dus 'meeting' met iemand van het reisbureau. Daar zouden wij dus onze paspoorten en de boardingpassen krijgen. Snel ingecheckt. Michelle van het reisbureau vertelt nog snel even dat er dus diverse groepen zijn. Een van 6, een van 10 en een van een van 32. Daarnaast waren er nog 2 vriendinnen die dus net als wij individueel reisden. Ze zei dat een van de verantwoordelijke zich nogal belangrijk vond, maar dat wij niet over ons heen moesten laten lopen. Hey, look at us!!! Wij hadden die persoon er al tussen uit gepikt.

Bij de douane zag ik dat er op mijn Kambodiaanse VISA stond: Travail interdit. Dat was nog eens een goed bericht.

Twee en een half uur in te taxfree zone, te gek!!! Niet dus, leuke winkels.

Het vliegtuig was mooi met een eerste klas om van te dromen! Maar ook onze economyclass was mooi. Ik heb 3 of 4 films gezien omdat ik in een vliegtuig niet kan slapen. De verzorging was top. Diverse maaltijden en snacks en regelmatig drinken. Zelfs sterke dranken als je wilt. Enige minpuntje waren de mensen voor ons. Die zaken de hele tijd hun stoel aan het verstellen. Als de tv kijkt is dat irritant, maar als te een plateau hebt is dat meer dat irritant.

En nu dus moe van de lange wandeling van de ene kant naar de andere kant van het vliegveld. Daar na naar buiten een bus in. Ik zei nog tegen Philippe, als de bus ons terug naar de andere kant brengt, ga ik gillen. Nee hoor, ik heb niet gegild, ik heb mij kunnen inhouden.....