Vanacht in de camper geslapen en om twaalf uur wilde Teapot eruit. In de zomer lieten wij het luik open, van het opberghok maar daar is het nu te koud voor.
Dus Philippe opstaan en laat ZIJN kat naar buiten. Drie uur later hoor ik gekrab. Eerst bij de deuren, daarna bij de diverse opberghokken. 'Ja dag, je wilde toch naar buiten!'
Teapot wilde naar buiten en nu wilde hij toch echt naar binnen! Toen er niet gereageerd werd, is hij op het dak geklommen en heeft daar daar zitten krabben en miauwen aan het dakluik boven mijn hoofd....
Dus Philippe opstaan en laat ZIJN kat weer naar binnen...
Slim beestje hé ;-))
dinsdag 27 december 2011
maandag 26 december 2011
Happy zonnewendefeest (of zoiets)
Zo, kerst is over, iedereen heeft het overleefd, zelfs de laatste gasten klanten. Hoewel dat laatste, op zich een klein kerstwonder genoemd kan worden.
24 en 25 december hebben Philippe, Sebastien en ik gezellig met zijn drieën gewerkt. Philippe heeft behoorlijk lopen zweten in zijn eentje in de keuken en in de bediening liep het lekker gesmeerd. Met Sebastien kan dat ook niet anders.
Jammer dat hij weggaat! Philippe en ik hebben nog even geprobeerd om hem van gedachten te doen veranderen, maar Sebastien is nu eenmaal een telg uit de familie dikkop ;-))
De gasten waren allemaal dik tevreden. In eerste instantie blij dat zij een restaurant gevonden hebben, dat open was en in tweede instantie omdat het zo lekker was. Mooi zo!
De 25. 's avonds waren wij gesloten en hebben nog geprobeerd een restaurant te vinden... niets dus.
Vandaag, 26 december, was Philippe niet meer alleen in de keuken en ook in de bediening hadden wij genoeg personeel. Wij hadden voor in het restaurant à la carte en in de zaal achter een brunchbuffet. Volle bak!
Iedereen was dik tevreden, op een tafel na. Twee mannen, een stel, die al een paar keer geweest zijn met diverse vrienden. Vreselijke blaaskaken. Die je ongevraagd advies geven, hoe je het beter kunt doen. De eerste keer toen ze kwamen, was het de decoratie. Een van die twee was artiest en maakte beelden van parelhoenderen. Grote lijven met een klein kopje. ‘Dat ontbrak echt in ons dekoor’. Hoe leg je vriendelijk uit dat je dat ongelofelijk lelijk vindt? Tja, geen plaats, het spijt mij…
Nu was er niets goed aan het buffet. In Lausanne hebben ze dit en dat en zus en zo. Ohja, en in Lausanne kun je tot 16uur brunchen. En het is goedkoper en blablabla
Ik was even bij het buffet om te kijken of alles in orde was, toen een van de ‘vrienden’ vroeg:
‘Kunt u mij zeggen hoe ik de pastas moet serveren? Met mijn vingers zeker?’
‘Kijk mijnheer, daar ligt serveerbestek’
‘Ja, nu is het te laat! En de dekstel van de bain-marie is ook niet handig, waar laat ik die?’
Zonder iets te gekken heb ik de deksel eraf gehaald. Waarop hij mij even later weer riep:
‘Hier mijn bord, nu is alles koud, warm het even op!’
Ik heb het in de magnetron gestopte en hem even later het gloeiend hete bord in zijn handen gedouwd.
Het waren de laatste klanten en ik ben niet meer bij ze geweest.
Wij hadden een kleine enquête bij de brunch gasten gedaan, om te kijken hoe ze deze formule vonden. Maar ik heb tegen Renée gezegd dat ze bij die klanten dat niet hoefde te doen. Hun mening kunnen ze ….
Behalve die klanten, was het toch lekker gezellig en druk. Al heeft nog geprobeerd om zaterdag middag een vergadering te houden, maar dat heb ik geweigerd. Philippe heeft met hem gesproken. Het heeft 10 minuten geduurd en Philippe heeft Al niet de kans gegeven om iets te zeggen en heeft hem onder anderen ‘uitgelegd’ dat dit de enige ochtend was in deze 3 weken dat wij vrij waren. Einde ‘vergadering’!
Nou een paar dagen rust, dan oud en nieuw en vakantieieieieieieieieie!!!!!!!
donderdag 22 december 2011
He's back!!!!!!!!!!!
Pfffff!! Ik had hem al 3 weken niet meer gezien. Elie had hem, volgens hem 10 dagen geleden nog gezien.
Teapot had blijkbaar met Raclure gevochten, de hele garage lag vol met, voornamelijk, witte haren. En sindsdien geen Teapot meer. Ik heb langs het kanaal gelopen en heb hem geroepen. Normaal komt ie meteen, nu niet. 's avonds vanaf het balkon, geen resultaat. De buren zullen gek geworden zijn van mij, but who care's.
De buren aan de andere kant zijn verhuisd, zu zullen toch niet Teapot meegenomen hebben?? Gek, dat dacht ik ook toen hun voorgangers vertrokken waren en Teapot een paar dagen zoek was. Misschien stresst hij bij verhuizingen?
Vandaag sprak ik een buurvrouw van een stuk verderop. Af en toe zie ik hem daar vandaan komen. Ik leg uit hoe Teapot eruit ziet en vraag of zij hem de laatste 3 weken gezien heeft. Nou, 3 dagen geleden, als dat hem is. De achterbuurman geeft hem te eten, want het arme beestje is uitgehongerd...
Ik ben dus nog een rondje om het huis wezen gaan doen. En maar roepen, zonder resultaat. Toen ik weer thuis aankwam, stond er een drijfnatte kater op mij te wachten! Yes, he's back!!!
Ik heb hem meteen in de auto geladen en mee naar het hotel genomen. Zolang Raclure er is (nog 2 weken) blijft hij maar hier. Hij ligt nu lekker te spinnen. En wat betrefd het uitgehongerde beestje... hij is nog nooit zo dik geweest!
Zo, ik ben een partijtje opgelucht!!
Teapot had blijkbaar met Raclure gevochten, de hele garage lag vol met, voornamelijk, witte haren. En sindsdien geen Teapot meer. Ik heb langs het kanaal gelopen en heb hem geroepen. Normaal komt ie meteen, nu niet. 's avonds vanaf het balkon, geen resultaat. De buren zullen gek geworden zijn van mij, but who care's.
De buren aan de andere kant zijn verhuisd, zu zullen toch niet Teapot meegenomen hebben?? Gek, dat dacht ik ook toen hun voorgangers vertrokken waren en Teapot een paar dagen zoek was. Misschien stresst hij bij verhuizingen?
Vandaag sprak ik een buurvrouw van een stuk verderop. Af en toe zie ik hem daar vandaan komen. Ik leg uit hoe Teapot eruit ziet en vraag of zij hem de laatste 3 weken gezien heeft. Nou, 3 dagen geleden, als dat hem is. De achterbuurman geeft hem te eten, want het arme beestje is uitgehongerd...
Ik ben dus nog een rondje om het huis wezen gaan doen. En maar roepen, zonder resultaat. Toen ik weer thuis aankwam, stond er een drijfnatte kater op mij te wachten! Yes, he's back!!!
Ik heb hem meteen in de auto geladen en mee naar het hotel genomen. Zolang Raclure er is (nog 2 weken) blijft hij maar hier. Hij ligt nu lekker te spinnen. En wat betrefd het uitgehongerde beestje... hij is nog nooit zo dik geweest!
Zo, ik ben een partijtje opgelucht!!
zaterdag 17 december 2011
as is verbrande turf...
as ik nou de andere auto had genomen, dan...
Telefoon gaat, nummermelder geeft Elie aan. 'Dag Elie' en een vreemde stem antwoord. "Ik ben hier met uw zoon, die een ongeluk met zijn scooter gehad heeft. Hij is bij kennis, hij heeft alleen pijn aan zijn been en wij wachten op de ambulance'
Zo, en dan? Wat nu?
Het stormde ontzettend toen ik Sebastien ging ophalen. Ik dacht nog, was ik maar met onze augo gegaan, dan had ik ze alletwee mee kunnen nemen. De auto van het hotel heeft maar 2 plaatsen. Op de terugweg regende het al niet meer en de wind was gaan liggen.
Toen Elie naar werk ging was het weer gaan stormen. Tussen 2 dorpen in is hij door een rukwind met zijn scooter omgevallen. Hij heeft zig van de weg laten rollen, ivm eventuele aankomende auto's. Stel je voor, het is niet donker, scooter op de weg en de eerste auto's rijden gewoon door. En dat terwijl er iemand in de berm ligt!!!
Ik ben meteen naar hem toe gegaan en daar aangekomen stonder er 4 wagens met zwaailicht. Nou, dat is indrukwekkend! Ze hebben mij bij hem in de ambulance gelaten. Ze waren aan het wachten op 'groenlicht' van het ziekenhuis. Hier is er niet één ziekenhuis dat nootdienst heeft, maar per ongeluk wordt bekeken, waar de patient naartoe gestuurd moet worden. (als ik het zo goed begrepen heb)
Hij was geen hoge noodgeval, gelukkig!
Ik heb zijn scooter ingeladen en heb thuis gewacht tot ik hem kon ophalen.
Resultaat: gebroken teen en 1 maand ziek geschreven...
Ik - as ik nou met mijn auto Sebastien opgehaald had, dan had ik Elie meegenomen...
Philippe - as ik naar huis was gegaan om dat op te halen wat ik nodig had, dan had ik Elie meegenomen...
Elie - as ik nou gewoon in het hotel was gebleven in mijn pauze, dan...
tja, as is verbrande turf of zoals ze hier zeggen 'Avec les Si on refait le monde'
Telefoon gaat, nummermelder geeft Elie aan. 'Dag Elie' en een vreemde stem antwoord. "Ik ben hier met uw zoon, die een ongeluk met zijn scooter gehad heeft. Hij is bij kennis, hij heeft alleen pijn aan zijn been en wij wachten op de ambulance'
Zo, en dan? Wat nu?
Het stormde ontzettend toen ik Sebastien ging ophalen. Ik dacht nog, was ik maar met onze augo gegaan, dan had ik ze alletwee mee kunnen nemen. De auto van het hotel heeft maar 2 plaatsen. Op de terugweg regende het al niet meer en de wind was gaan liggen.
Toen Elie naar werk ging was het weer gaan stormen. Tussen 2 dorpen in is hij door een rukwind met zijn scooter omgevallen. Hij heeft zig van de weg laten rollen, ivm eventuele aankomende auto's. Stel je voor, het is niet donker, scooter op de weg en de eerste auto's rijden gewoon door. En dat terwijl er iemand in de berm ligt!!!
Ik ben meteen naar hem toe gegaan en daar aangekomen stonder er 4 wagens met zwaailicht. Nou, dat is indrukwekkend! Ze hebben mij bij hem in de ambulance gelaten. Ze waren aan het wachten op 'groenlicht' van het ziekenhuis. Hier is er niet één ziekenhuis dat nootdienst heeft, maar per ongeluk wordt bekeken, waar de patient naartoe gestuurd moet worden. (als ik het zo goed begrepen heb)
Hij was geen hoge noodgeval, gelukkig!
Ik heb zijn scooter ingeladen en heb thuis gewacht tot ik hem kon ophalen.
Resultaat: gebroken teen en 1 maand ziek geschreven...
Ik - as ik nou met mijn auto Sebastien opgehaald had, dan had ik Elie meegenomen...
Philippe - as ik naar huis was gegaan om dat op te halen wat ik nodig had, dan had ik Elie meegenomen...
Elie - as ik nou gewoon in het hotel was gebleven in mijn pauze, dan...
tja, as is verbrande turf of zoals ze hier zeggen 'Avec les Si on refait le monde'
dinsdag 13 december 2011
Drama in 10 acten...
Vandaag zijn wij de camper wezen ophalen. Die hadden wij voor de derde keer gebracht, voor de reparatie van de bumper en zijkant.
Nee, hij is nog niet gerepareerd. Ze hebben nog steeds de bumper niet gekregen. Die komt nu in week 51 en dan zijn zij voor 2 weken dicht...
Ok, dat schiet niet echt op, want daarna gaan wij met de camper 3 weken weg. Ze hebben even snel de lichten gerepareerd, dus wij kunnen toch weg.
Ik denk dat de isolatie ietsje minder zal zijn dan vorig jaar, maar met onze verwarming zal dat wel goed komen. Die is zo warm, dat wij zelfs op de laagste stand 's nachts het dakluik open doen.
Dus mams, geen zorgen, met de ventilatie zit het wel goed ;-)))
Liefs
Nee, hij is nog niet gerepareerd. Ze hebben nog steeds de bumper niet gekregen. Die komt nu in week 51 en dan zijn zij voor 2 weken dicht...
Ok, dat schiet niet echt op, want daarna gaan wij met de camper 3 weken weg. Ze hebben even snel de lichten gerepareerd, dus wij kunnen toch weg.
Ik denk dat de isolatie ietsje minder zal zijn dan vorig jaar, maar met onze verwarming zal dat wel goed komen. Die is zo warm, dat wij zelfs op de laagste stand 's nachts het dakluik open doen.
Dus mams, geen zorgen, met de ventilatie zit het wel goed ;-)))
Liefs
Ach, waarom heb IK daar nou nooit aan gedacht?
Een vaste gast heeft mij opgebelt en was hevig ontstemd. Hij is met vrienden komen eten roen wij met vakantie waren. Hij wilde zijn vrienden met onze keuken kennis laten maken. Ze waren die middag de enige tafel en over de bediening had hij geen goed woord over. Eigenlijk wilde hij gewoon niet meer komen, maar besloot uiteindelijk om naar mij te bellen. Gelukkig maar. Zelfs na 10 dagen, hoorde je dat hij kwaad was.
Ook was er een tamelijk slecht kommentaar op booking, met name over de bediening. Lekker zeg!
Wij vertellen dat aan de persoon in kwestie en die snapt daar totaal niets van. En even later komt zij ook nog klagen dat ze met kerst moet werken??? Welkom in de Horeca!
Resultaat, ziekteverlof! De eerste arts schrijft haar 2 dagen ziek en daarna heeft ze er een gevonden die haar tot 6 januari heeft voorgeschreven.
Zo doe je dat dus, als je met kerst niet wilt werken.
Ook was er een tamelijk slecht kommentaar op booking, met name over de bediening. Lekker zeg!
Wij vertellen dat aan de persoon in kwestie en die snapt daar totaal niets van. En even later komt zij ook nog klagen dat ze met kerst moet werken??? Welkom in de Horeca!
Resultaat, ziekteverlof! De eerste arts schrijft haar 2 dagen ziek en daarna heeft ze er een gevonden die haar tot 6 januari heeft voorgeschreven.
Zo doe je dat dus, als je met kerst niet wilt werken.
the week after
Dit arme meisje heeft last van de van +35° naar bijna 4 graden! Of is het de jetleg?
Koorts, griep, loopneus moe....
Na 3 dagen bijna nonstop geslapen te hebben, kan ik er weer tegenaan.
Guys, here I am!
Koorts, griep, loopneus moe....
Na 3 dagen bijna nonstop geslapen te hebben, kan ik er weer tegenaan.
Guys, here I am!
dinsdag 6 december 2011
Wakker worden in the middle of nowhere!
Dat is nog eens wat, niemand om je heen, met een boot aan een palmboom hangen en geen spoor van een bewoonde wereld.
Ik had de wekker om 5u30 laten afgaan om de zonsopgang te bekijken. Ik wilde dit al een paar keer doen, maar Carola en vroeg opstaan...
Uiteindelijk is het dus hier gelukt en het was zeker de moeite waard!!!
Ik had de wekker om 5u30 laten afgaan om de zonsopgang te bekijken. Ik wilde dit al een paar keer doen, maar Carola en vroeg opstaan...
Uiteindelijk is het dus hier gelukt en het was zeker de moeite waard!!!
donderdag 1 december 2011
Dinsdag
Gisteravond zijn wij een stuk verder gevaren en vandaag zijn wij in Koh Chen aangekomen. Hier hebben wij een klein dorpje bezoch waar er zilvere dingen werden gemaakt, bekers, schalen, sieraden enz enz
Wij hebben een school bezocht en een oude man die gevangen is geweest tussen 1975 e, 1979. Hij was daarvoor leraar maar toen hij opgepakt was moest hij zijn 'biografie' schrijven. Hij zei dat ie niet kon lezen en schrijven, dus moet hij op de velden werken. Dit heeft hem waarschijnlijk zijn leven gered, want intellectuelen en ambtenaren werden meteen geëxecuteerd...
Nu geeft hij in dit kleine dorpje franse les en wiskunde en geeft hij bijlessen. In dit dorp hebben wij pennen en schriften achtergelaten.
's middags in een ander dorp hebben wij (weer) een tempel bezocht. Wij zijn er per ossenkar naartoe gegaan. Wij zaten per 2 personen in zo'n kar. Shake your boddy, shake it baby!
Iedere keer als wij terug komen op de boot, krijgen wij een vorchtige washand. Nou, die was pikzwart, zo stoffig was onze rit.
Tijdens het avondeten zijn wij doorgevaren en hebben ergens in the middle of no where anker gegooid. Een vierkante meter grond en een palmboom. Daar hingen wij aan vast.
PHNOM PENH
Vanaf hier hebben wij een nieuwe gids, Hosim. Anh mag alleen maar in Vietnam werken en Hosim alleen maar in Cambodia en ook maar in een gedeelte.
Wij gaan vandaag Phnom Penh bezoeken. Wij beginnen met het paleis en de tempel(s). De koning was thuis maar hij is ons niet gedag komen zeggen...
Phnom Penh is een drukke stad en zoals de vorige steden ook, vuil en stoffig. Hier zijn de tegenstelling van arm en rijk héél groot. Zo rij je langs bouwvallige huizen en zo langs grote herenhuizen. Je ziet er ook mensen op straat slapen en er zijn veel bedelaars. Het geeft een gevoel van onbehagen bij de groep.
Vandaag is het de irritanste persoon van de hele groep gelukt om zich wel heel belachelijk te maken. Na 5 dagen hier in de regio, diverse uitleg over de geschidenis van de region staan wij voor een oude kaart waar Indochine op staat. Vraagt ze, welk land is nou Indochine. Dat bestaat niet meer. Oh, is het vergaan of zo?
Arrrrrggggggggggg!!!!! Neheeee, duffe doos let toch eens op, Dat is nu Laos, Vietnam en Cambodia. Dat is nu toch wel tig keer uitgelegt. (helaas heegt niemand haar dat op zo'n toon gezegt)
Het restaurant 's middags was het slechtste tot nu toe. Eten niet goed en de bediening onvriendelijk.
Daarna zijn wij naar de vroegere franse school ggaan, wat onder het bewind van de Rode Khmer een gevangenis was. Hier werden onderandere martelingen uitgevoerd. Dit was heel heftig,ik heb niet alles kunnen aanzien. Hoe meer er uitegelegd wordt desto minder begrijp ik ervan. Amerikanen betalen om tegen de Vietnamesen te vechten, Vietnamesen worden gevraagt om de bevolking te helpen en dan betalen de russen de ene en de chinesen de anderen.... Als ik thuis ben zal ik mij hier meer in verdiepen.
Na de S21 inrichting gaan wij naar een markt om te winkelen. Hier was ik ook echt voor in de stemming na zo'n rondleiding! Ik heb dus besloten om in de bus te blijven om alles te laten bezinken. Ik heb zo andere indrukken gezien van de stad, erg erg erg arm!
Voordat de anderen naar de markt gingen, werd er en groepe besloten dat wij om 16u30 weer bij de uitgang zouden zijn om naar de boot te gaan. De gids had gevraagd hoe lang wij wilden winkelen. De Draak wilde 2 uur en de rest tussen een half uur en een uur. Wij zijn gezamenlijk op driekwartier uitgekomen. Om half vier bleken er 3 personen te missen. De draak, haar man en een vriendin. Wij zaten al in de bus, hartstikke fout geparkeerd. Hosim is terug naar de ingang van de markt gegaan en wij hebben een rondje gereden.
Toen ze eindelijk bovenwater waren kregen ze de wind van voren. Wat denk je, nee hoor, zei waren op tijd, op het programma stond immers markt tot 17u00... Vals kreng. Nou, ik dacht even dat de pleuris uitbrak! Maar zei hield voet bij stuk, zei had gelijk en ze ging zelfs tegen een vriendin van haar tekeer omdat die niet op haar gewacht had.
Bij de boot aangekomen ging het hele gezeur verder, bij de verantwoordelijke. Hosim keek helemaal beteutert en verontschuldigde zich voor alles wat die dat fout is gelopen!!!! Nou zeg, reken maar dat wij hem hebben verdedigd! Wat zijn wij europeanen in een groep ongelofelijke etters. Dit doet mij aan Cuba denken, daar was de groep ook niet veel beter... Triest!
dinsdag 29 november 2011
dagje rust!
Vandaag, zondag 27 december, hebben wij een dag rust. Ik dacht voordat wij vertrokken dat wij 's nachts zouden varen, maar onze boot heeft geen radar en dus varen wij overdag. Ook niet erg hoor, want je ziet echt een heel mooi landschap voorbij komen.
Wij zijn vanochtend bij de grens met Cambodja aangekomen en daar moesten wij 3 uur midden op de Mekong wachten. De douane komt de papieren en paspoorten ophalen en daarna mochten wij vertrekken. Onze papieren krijgen wij in Phnom Penh pas terug. Wij moesten wachten viir het feval dat ze de boot wilden checken. Niet dus.
In Phnom Penh is er een dansgroep aan boord gekomen en die hebben traditionele dansen opgevoert.
Na het eten zijn wij van boord gegaan voor een rondje met de Tuc Tuc (nee mam geen race-zoutje ;-) )
En toen was de dag om. .
Wij zijn vanochtend bij de grens met Cambodja aangekomen en daar moesten wij 3 uur midden op de Mekong wachten. De douane komt de papieren en paspoorten ophalen en daarna mochten wij vertrekken. Onze papieren krijgen wij in Phnom Penh pas terug. Wij moesten wachten viir het feval dat ze de boot wilden checken. Niet dus.
In Phnom Penh is er een dansgroep aan boord gekomen en die hebben traditionele dansen opgevoert.
Na het eten zijn wij van boord gegaan voor een rondje met de Tuc Tuc (nee mam geen race-zoutje ;-) )
En toen was de dag om. .
maandag 28 november 2011
ohoh, ik loop achter...
Gister was een rustige dag, wij hebben de hele dag gevaren. Ik dacht dat ik dan wel mijn 2 dagen achterstand kon bijwerken. Helaas heb ik zoveel over de eerste dag geschreven, dat ik geen tijd meer had voor de tweede. Hier volgt dan maar een korte versie.
Onze group wordt steeds hechter. Ik zal even kort vertellen wie het zijn. De groep van 6 zijn 4 oudcollega's (2met egas en 2 weduwnaars) Serge en Françoise, Jean_Pierre en Geneviève en Alain en Jaques. Dan hebben wij nog 2 dames die weduwen zijn en dus Philippe en ik.
Het zijn allemaal mensen die veel gereisd hebben en de meesten hebben in het buitenland gewerkt. Redelijk openminden.
Iedere groep heeft zijn eigen tafel toegewezen gekregen. De diverse groepen praten niet echt met elkaar. Philippe en Geneviève roken en hebben al krietiek gehad.
Eergister kwamen wij in het restaurant van onze boot en zaten er al andere mensen aan onze tafel. Op zich geen ramp, maar aan geneen andere tafel was er plats voor 10. Er was aan een tafel plaats voor 4 en de anderen hadden steeds plaats voor 2. Wij zijn aan een tafel gaan zitten en de andere 8 zijn allemaal langs gekomen om hun beklag te doen. Geen wonder dat de anderen aan onze tafel niet met ons spraken ;-).
Zaterdag hebben wij het huis van de Chinees bezocht. De chinees is een personage uit het boek van Marguerite Dumas L'amant. Het boek is ook verfilmd met de voice over van Jeanne Moreau, mooi verhaal en het bleek dus een autobiografie te zijn.
Daarna hebben wij een markt bezocht. Philippe keek zijn ogen uit. Het zag er ook echt lekker fris uit. Wij hebben inmiddels een hééél lekker drankje ontdekt. Sap van suikerriet! Wauw!!! En het lukt ons om dat te bestellen zonder hulp van de gids.
Wij hebben het vietnamees laten vallen en concentreren ons op de Kambodiaans aangezien het personeel op de boot Kambodiaans is. Het lukt Philippe beter dan mij, niet eerlijk!!!
's middags heben wij een viskwekerij bezocht.. Weet niet zeker of ik nog vis eet ;)-)
ik laat het even hierbij maar ik zal dit stuk hier later oppakken
truste!
(vervolg)
's avonds waren wij lekker op het dek aan het kletsen met Jean-Pierre en Geneviève. Wij hadden het over de markt en de producten die wij gezien hadden. Geneviève had het over het rattevlees. Philippe en Jean-Pierre keken mij aan en ik schiet in de lach en vraag waarom ze mij aankeken.
Geneviève vraagt wat ze verkeerd gezegt heeft. Jean-Pierre kijkt mij verschrikt en vertwijvelt aan. OK I've got the message.
'Ehh, nou ik had gisteren aan J.P. vertelt dat ik dacht dat ik op de markt op een rat getrapt had.....'
Grote opluchting bij J.P.
Hij bedankte mij later dat ik ons daar goed had uitgelult, oef!
Onze group wordt steeds hechter. Ik zal even kort vertellen wie het zijn. De groep van 6 zijn 4 oudcollega's (2met egas en 2 weduwnaars) Serge en Françoise, Jean_Pierre en Geneviève en Alain en Jaques. Dan hebben wij nog 2 dames die weduwen zijn en dus Philippe en ik.
Het zijn allemaal mensen die veel gereisd hebben en de meesten hebben in het buitenland gewerkt. Redelijk openminden.
Iedere groep heeft zijn eigen tafel toegewezen gekregen. De diverse groepen praten niet echt met elkaar. Philippe en Geneviève roken en hebben al krietiek gehad.
Eergister kwamen wij in het restaurant van onze boot en zaten er al andere mensen aan onze tafel. Op zich geen ramp, maar aan geneen andere tafel was er plats voor 10. Er was aan een tafel plaats voor 4 en de anderen hadden steeds plaats voor 2. Wij zijn aan een tafel gaan zitten en de andere 8 zijn allemaal langs gekomen om hun beklag te doen. Geen wonder dat de anderen aan onze tafel niet met ons spraken ;-).
Zaterdag hebben wij het huis van de Chinees bezocht. De chinees is een personage uit het boek van Marguerite Dumas L'amant. Het boek is ook verfilmd met de voice over van Jeanne Moreau, mooi verhaal en het bleek dus een autobiografie te zijn.
Daarna hebben wij een markt bezocht. Philippe keek zijn ogen uit. Het zag er ook echt lekker fris uit. Wij hebben inmiddels een hééél lekker drankje ontdekt. Sap van suikerriet! Wauw!!! En het lukt ons om dat te bestellen zonder hulp van de gids.
Wij hebben het vietnamees laten vallen en concentreren ons op de Kambodiaans aangezien het personeel op de boot Kambodiaans is. Het lukt Philippe beter dan mij, niet eerlijk!!!
's middags heben wij een viskwekerij bezocht.. Weet niet zeker of ik nog vis eet ;)-)
ik laat het even hierbij maar ik zal dit stuk hier later oppakken
truste!
(vervolg)
's avonds waren wij lekker op het dek aan het kletsen met Jean-Pierre en Geneviève. Wij hadden het over de markt en de producten die wij gezien hadden. Geneviève had het over het rattevlees. Philippe en Jean-Pierre keken mij aan en ik schiet in de lach en vraag waarom ze mij aankeken.
Geneviève vraagt wat ze verkeerd gezegt heeft. Jean-Pierre kijkt mij verschrikt en vertwijvelt aan. OK I've got the message.
'Ehh, nou ik had gisteren aan J.P. vertelt dat ik dacht dat ik op de markt op een rat getrapt had.....'
Grote opluchting bij J.P.
Hij bedankte mij later dat ik ons daar goed had uitgelult, oef!
zondag 27 november 2011
David & Goliath deel 2
Gisteravond hebben wij Saïgon verlaten en hebben de nacht midden op de mekong doorgebracht. Dan hoeven ze geen haventax te betalen.
's ochtends na een stevig ontbijt met eieren 'à la carte' ;-) werden wij met andere boten opgehaald. Stefan, Stefan, Stefan had al aangekondigt dat wij midden op de rivier van de ene grote boot op de andere kleine boot moesten overstappen. Ik stelde mij al iets heel kleins en gammel voor, maar het viel reuze mee.
Op elk bootje was er een lokale gids, plus dus Anh en Than die uit Saïgon meegekomen zijn. Wij zijn naar een eiland midden op de Mekong gevaren en hebben hier een bedrijfje bezocht producten van kokosnoot maakt. Vooral snoepjes maar ook zeep.
Wij kregen uitleg en een demonstratie hoe de snoepjes gemaakt werden en een proeverij gehouden. Ze maken een soort caramel en dan heb je naturel, pinda's, chocolade en nog 3 andere smaken. Zooooooooooooooo lekker!!! Wij hebben de 3 eerste smaken gekocht. Met ons ritme, zijn onse koffers voor de terug reis te zwaar, LOL!
De volgende tussenstop was een bijenhouderij. Hier hebben wij jasmijnthee, met honing, pollen en cumquat gedronken. Ik weet, ik val in herhaling, maar: Zoooooooooooooooooooo lekker!!!
Wij zaten aan een tafel met 2 oude zemelaars. Mijnheer wilde nog een kopje nemen en toen hij er honing bij wilde nemen sprong mevrouw uit haar vel: 'Je hebt nou genoeg gehad!' Oeps....
In deze streek worden slangen gefokt en hier hadden ze één slang, een python. Anh riep Philippe en mij om hem te laten zien. Nieuwschierigheid won het van bangheid en liep ik mee. Hij lag lekker rustig in een kooi. 'Wil je met hem op de foto?' Nee hoor, laat hem maar lekker daar! Maar hij hed hem al uit de kooi gehaald. Philippe wilde wel! Nieuwschierigheid won het nog eens van bangheid en ik heb de slang aangeraakt. Nou ja, een microseconde lang met een microvierkantemilimeter van mijn wijsvinger, maar toch!
Voor het middageten zijn wij terug naar onze boot gegaan. Hier was een warm en koud buffet voor ons bereid. Ik weet niet hoe het mogenlijk is met dit weer, maar wij eten ons hier helemaal ongans...
Daarna werden wij weer opgehaald en op een ander eiland 'gedumpt' ;-)
Hier werd er van alles van reist gemaakt. Ook hier een hele 'voorstelling' , proeferij en natuurlijk de mogenlijkheid om van alles te kopen. Behalve reistkoekjes, reistwafels en reistwijn was er ook een sterke drank op basis van reist met daaring een cobra.... Jaja, die hebben wij ook geproefd!
Die verkochten zij ook, samen met een ….. schorpioen erin! Nee, die hebben wij niet gekocht!
Na de reistfabriek moesten wij per 4 personen in een bootst (je weet wel, de overtreffende trap van boot, bootje, bootst), een heel klein bootje, meer een soort canadees. Lekker gammel! Philippe en ik namen de laatste boot, samen mes Anh en Stefan, Stefan, Stefan. Voor en achter zit er iemand te peddelen. Je zit er behoorlijk opgevouwen in en je moet vooral alle vingers binnenhouden. Het is er heel smal en erg druk. Heel mooi, wat een natuur!
Bij aankomst moet je een redelijk hoge stijger op,maar mijn grootste probleem was, hoe kom ik uit de knoot, zonder dat de boot omkiepert, voordat hij bij het uitstappen zal omkieperen????
De bootjes leggen aan, langs de stijger en er komen er steeds meer aanleggen. Je stapt uit en hij vaart door, de volgende schuift door enz enz. Ik stelde mij het domino effect voor, als ik mijn evenwicht verlies....
Alles is goed gegaan, ik heb niet voor animatie gezorgd.
Onze vorige bootjes wachtten hier op ons met een lekkere kokosnoot en wij werden verderop, op een ander eiland bij een fruit teler eruit gelaten. Nou ja zo makkelijk ging dat niet, door de recentelijke overstromingen wass er 10cm water, waar wij door moesten en daar waren de grumpies het niet mee eens. In aller haast werden er planken en van alles gepracht en konden de gehakt schoentjes en de stoffe stadschoenen droog blijven... tssss!
Hier een wandeling tussen de bomen en een proeferij van vruchten. Jaja..... zooooooooooooo lekker! En jasmijthee. Omdat het nogal laat was, konden wij niet zolang blijven.
Telkens als wij bij de boot aankomen, wacht een welkomscomitee op ons met een vochtige frisse washand en onze sleutel. Als wij vertrekken is er een vleswater in een houder voor ons. Wij worden echt in de watten gelegd.
Je kunt ook aan boord gemasseerd worden en Philippe heeft vandaag een afspraak. Zo is hij onder de briefing van Stefan, Stefan, Stefan uitgekomen, de mazzelaar!
Morgen vertrekken wij om 6(!!!) uur
zaterdag 26 november 2011
Laat me slapen!
Om 7 uur worden wij gewekt. Een groots ontbijtbuffet met alles wat je hartje begeert. Eieren à la kart, fruit, bacon, vleeswaren, kaas, melkprodukten en weet ik veel hoeveel soorten sappen. Het brood en de croissantjes worden aan boord gebakken. Smikkel, smikkel! Klaar voor een dag Saigon! Wie niet klaar voor de dag is, is Stefan. Die is duidelijk net pas thuis. Hij verontschuldigt zich dat hij vandaag niet zo lekker is en dat hij ons later in de stad ontmoet. Ahhh, wat sneu voor hem, vind een oudere dame. Jaja, geloof je het zelf!? Ik vind sowieso onze vietnamese gids veel interessanter!
Wij bezoeken diverse markten en tempels. Saigon isniet echt mooi, vind ik. Het is er ontzettend druk en je moet erg opletten op de scooters. Anh (onze gids) heeft het over een 'organisation dans la désorganisation' Je houd telkens je hart vast en toch gebeurt er niets. Sinds kort is een helm verplicht en mogen er slechts max 2 mensen op een scooter. Over hoe hoog een hoe breed er geladen mag worden, heb ik niets gehoord.
's middags hebben wij nog eens in een lekker restaurant gegeten. Wij waren bank dat het teveel op de europeese smaak gericht was, maar dat viel gelukkig wel mee. Ik hou niet van pikant, maar hier kunnen ze er wat van! Scherp maar net niet te scherp.
Daarna weer markten, winkels en tempels. OP de laatste markt worden wij 'vrijgelaten'. Een overdekte markt met van alles te koop. In de bus werd ons uitgelegd hoe je moest onderhandelen, tot hoever je kon gaan en zo.
Het was een vierkant gebouw met 'straten' en 'dwarsstraten'. Er waren 2 soorten winkels, staatswinkels en privéwinkels. In de staatswinkel waren de prijzen aangegeven en kon je niet onderhandelen in de privéwinkels vraag je naar de prijs en dan begin je te onderhandelen. Philippe en ik zijn met de staatswinkels begonnen om een idee van de prijzen te hebben. De staatswinkels bevonden zich in het buitenste gedeelte en in het midden de privéwinkels.
Na een rondje staatswinkels gedaan te hebben waagden wij ons in het binnenste gedeelte. Lieve help! Wat een chaos. Je werd er aan alle kanten aangeklampt. Hier mijnheer, voor u mooi overhemd. Hier mevrouw, mooie ju.... Oeps, hun jurken zou ik vast niet passen. Ik werd dus snel met rust gelaten.
Ergens kwamen wij bij de 'huishoudelijke' afdeling. De winkel van sinkel met ook noch etenswaren. Ik geloof niet dat ze hier een keuringsdienst voor waren hebben... Ik zal niet in detail treden. Het was wel interessant. Wij hadden duidelijk niet het profiel van iemand die bij hun zou inkopen dus werden wij met rust gelaten.
Op een gegeven moment stapte ik op iets en hoorde krak. Ik draai mij om en zie een rat!!!!! OMG! Met mijn sandalen? Het idee alleen al, brrrr! Nee, het was een plastic fles, maar toch. En daarna heb ik nog andere ratten gezien. Philippe keek zijn ogen uit en ik probeerde hem in gedachten te hypnotiseren, zodat wij weer terug gingen.
Wij besloten om het een en ander in de staatswinkels te kopen, afdingen is niets voor ons! Ik zag nog ergens een shawl in een privéwinkel en die heb ik toch gekocht, Die heb ik van 12 naar 7$ gebracht. Wij zaten in de goede richtlijn, maar toch had ik er niet echt vrede mee.
Ter afsluit zijn wij nog in een historisch museum geweest, maar daar waren alleen maar oude dingen ;-) De geschiedenis tot begin 20. eeuw. Alles was in het vietnamees en wij hadden maar 3/4uur. Er was er ook een spektakel met poppen op het water. Ook dat werd niet vertaald.
Terug op de boot, douche en onze dagelijkse briefing, dagelijks dus. Iets wat wij iedere dag doen, die briefing.
Het avond eten was een beetje teleurstellend. Varkenshaasje met pepersaus en aardapelpurée... niet echt tipisch vietnamees.
Wij beginnen steeds meer aansluiting te krijgen met de groep van 6 en de 2 dames. Die vinden de anderen ook niet aardig. En omgekeerd geloof ik dat het ook het geval is. Wij zij natuurlijk een stuk jonger en passen helemaal niet in het plaatje. Onze groep heeft al behoorlijk gereisd en hebben vind ik veel cultuur en ze zijn ook in van alles geinteresseerd.
De anderen stellen van die achterlijke vragen en zijn zoooo bekrompen. De 'hoofd' van die groep loopt continu met zijn clipboard waar hij aantekeningen op maakt en waar hij controleert of het overeen komt met het programma...
Wij hebben nog lekker zitten kletsen met een stel van onze groep. Aan het einde waren wij nog met z'n drien toen die andere man vroeg: 'Hebben jullie iets tegen ratten?' Ik keek in de richting waar hij keek en zag een rat. Iiiieeeeewwwwwwww!!! Heb ik dat?
Nouja, laten wij het maar positief bekijken, de ratten hebben het schip niet verlaten, dus gaan wij niet zinken, toch?
Saïgon of Ho Chi Minh city
Om even na 9 uur kwamen wij vanuit Bankok in Saigon aan.
Philippe en ik waren als eerste uit het vliegveld gekomen. Wij hebben niet echt geprobeerd om aansluiting met de groep te krijgen. Buiten het vliegveld zou onze gids op ons wachtte. Niet dus of eigenlijk wel, maar wij hebben elkaar niet gevonden. Inmiddels kwamen er ander van de groep naar buiten en begon het eerste gemopper al. Wat is dat met groepen, waarom altijd dat gezeik?
De of liever gezegd een gids stond dus wel op ons te wachten maar had niet de goede naam op zijn kaart staan. Normaal gesproken werken ze voor Rivages du Monde en die waren nu door La Cordée ingehuurd. En dat was dus niet goed overgekomen.
Wij werden met baggage en al in 2 bussen geladen. Gelukkig waren wij helemaal niet moe (wel dus) want wij gingen meteen van start met een sightseeing. Een aaneenschakeling van markten en tempels met een gastronomische stop. Heeerlijk!!!!
Tegen 5uur kwamen wij (eindelijk) bij de boot aan. Wat een warm onthaal, overal trouwens! Een welkomsdrankje, een vochtig washandje en wij voelden ons al een beetje meer mens.
Tijd voor onze briefing. Hier ontmoette wij voor het eerst ons begeleider, wat een balletje! Briefing is zeker niet afgeleid van breef, helaas. Stefan heeft de irritante neiging om alles 3 keer te herhalen, 3 keer. Hij herhaalt dus alles 3 keer. En zo worden dus alle instructies gegeven. Na een kwartier weet je niet of je moet gillen of lachen en na een half uur probeer je wanhopig de slappe lach inte houden. En alsof dat niet al genoeg is, is hij dodelijk saai en praat hij op een monotone toon. Dit kan nog gezellig worden. Na driekwartier werden wij eidenlijk van onze leiden verlost!
Meteen door naar onze hut en daar wachtte onze baggage alweer op ons. Na een lekkere douche voelde ik mij als herboren. Zo ik kon er weer tegenaan.
Voor het eten aperitief in de bar en het hele team wordt voorgesteld. Daarna een heerlijke maaltijd en een welverdiende nachtrust. Als wij willen kunnen wij nog uit in Saigon, als wij maar voor half twaalf terugg zijn, want dan gaan de hekken van de haven dicht. Laat maar, ben een ietsie, pietsie moe!
vrijdag 25 november 2011
So far so good..
So far so good, het is tien voor zeven en wij zitten in Bankok tussen 2 vluchten.
Giga vliegveld, dat wij van de ene kant naar de andere moesten doorkrossen. Dat was even stressen maar wij zitten nu op de juiste plek op onze volgende vlucht te wachten.
De reis van Straatsburg naar Parijs is goed verlopen en wij hebben de nacht in een hotel vlak bij het vliegveld. Grappig, de treinkaartjes waren hiervoor goedkoper en met het hotel waren wij nu 3 (!!) euro duurder uit... En een stuk meer rust ! Nou ja meer rust... om 5u30 zat ik al in mijn bed te stuiteren en toen de wekker om 8 uur eindelijk ging stond ik er meteen naast.
Toen wij vanochtend op de meter wachtten, kwam er een omroep dat wegens uitval van materiaal er vertragingen waren. Tja, en dat is dus waarom het beter is om een dag eerder te vertrekken...
Wij kwamen natuurlijk véééél te vroeg op het vliegveld aan. Maar niet erg, het was mooi weer en dus bleven wij vooral voor het vliegveld.
Ik had geen flauw idee hor zwaar mijn koffer was. Ik had gisteren nog dingen eruit gehaald want hij leek mij nogal zwaar. Op het vliegveld zag ik een weegschaal staan met een speciale bak voor de maat van de koffers. Ik wil mijn koffer erin doen, en wat denk je... koffer past niet, te groot. Niet te geloven. Nou ja, behalve dat de koffer te groot was, waren de wijzers er ook niet meer, dus wegen was sowieso niet mogelijk.
Ik balen en gelukkig zag Philippe dat het de maat van de cabine koffers was hahahaha dat had ik. eigenlijk zelf moeten bedenken!
Toen Philippe en ik nog verder aan het klooien waren (wij zaten stiekem onze reisgenoten te observeren) kwam Philippe langs een andere weegschaal. Hij mijn koffer erop zetten en trekt een geschrokken gezicht. Jahoor, daar trapt deze jonge dame niet in! Hij komt naar mij toe en toch begin ik te twijfelen, hij ziet er eigenlijk toch wel serieus uit. “Hoehoehoeveel?” Met een spijtig gezicht zegt hij: '19,2” Arrrrggggggggggggg!!!
Om 10u30 had de groep dus 'meeting' met iemand van het reisbureau. Daar zouden wij dus onze paspoorten en de boardingpassen krijgen. Snel ingecheckt. Michelle van het reisbureau vertelt nog snel even dat er dus diverse groepen zijn. Een van 6, een van 10 en een van een van 32. Daarnaast waren er nog 2 vriendinnen die dus net als wij individueel reisden. Ze zei dat een van de verantwoordelijke zich nogal belangrijk vond, maar dat wij niet over ons heen moesten laten lopen. Hey, look at us!!! Wij hadden die persoon er al tussen uit gepikt.
Bij de douane zag ik dat er op mijn Kambodiaanse VISA stond: Travail interdit. Dat was nog eens een goed bericht.
Twee en een half uur in te taxfree zone, te gek!!! Niet dus, leuke winkels.
Het vliegtuig was mooi met een eerste klas om van te dromen! Maar ook onze economyclass was mooi. Ik heb 3 of 4 films gezien omdat ik in een vliegtuig niet kan slapen. De verzorging was top. Diverse maaltijden en snacks en regelmatig drinken. Zelfs sterke dranken als je wilt. Enige minpuntje waren de mensen voor ons. Die zaken de hele tijd hun stoel aan het verstellen. Als de tv kijkt is dat irritant, maar als te een plateau hebt is dat meer dat irritant.
En nu dus moe van de lange wandeling van de ene kant naar de andere kant van het vliegveld. Daar na naar buiten een bus in. Ik zei nog tegen Philippe, als de bus ons terug naar de andere kant brengt, ga ik gillen. Nee hoor, ik heb niet gegild, ik heb mij kunnen inhouden.....
zondag 20 november 2011
J-2 of J-1???
Niets is zo veranderlijk als een vrouw Carola & Philippe...
Wij zouden dus dinsdag met de trein naar Parijs gaan, direct naar het vliegveld. En toen werd het maandag met de auto, via een dag vergaderen bij Al.
En na diverse ander veranderingen, gaan wij dus maandag naar Parijs, met de trein, om zeker te zijn dat wij dinsdag in de buurt zijn... hoop ik.
De koffer die gapakt was, was idd veel te groot. De 2 koffers van Natasja, niet groot genoeg en uiteindelijk hebben wij er een gekocht. Dus nu onze kleiner koffer, Natasja's grote koffer en 2 rugzakjes voor in het vliegtuig. héhé, wij zijn er uit, geloof ik.
Wij zijn er klaar voor!
Wij zouden dus dinsdag met de trein naar Parijs gaan, direct naar het vliegveld. En toen werd het maandag met de auto, via een dag vergaderen bij Al.
En na diverse ander veranderingen, gaan wij dus maandag naar Parijs, met de trein, om zeker te zijn dat wij dinsdag in de buurt zijn... hoop ik.
De koffer die gapakt was, was idd veel te groot. De 2 koffers van Natasja, niet groot genoeg en uiteindelijk hebben wij er een gekocht. Dus nu onze kleiner koffer, Natasja's grote koffer en 2 rugzakjes voor in het vliegtuig. héhé, wij zijn er uit, geloof ik.
Wij zijn er klaar voor!
vrijdag 11 november 2011
Fowlty towers strikes again!
Ik ben aan het wachten op de komst van de slotemaker... Een van de kamers gaat niet meer open. De sleutel draait in de ronte en er gebeurt niets.
Gelukkig dat er geen gasten in zitten. Maar wij zitten vol vanavond dus het moet toch echt gerepareerd worden. Dus wacht ik...
Ach nog 2 leuke telefoontjes vandaag:
1) - Kunt u mij het telefoon nummer geven van een hotel in Straatsburg? (ehhhh, waarom bellen ze inlichtingen niet, of de VVV?)
2) - Heeft u een kamer voor aanstaande vrijdag?
- Ja hoor, geen probleem.
- Maar ik zou eigenlijk liever zaterdag komen.
(Waarom vraagt hij dan naar vrijdag??? )
Gelukkig dat er geen gasten in zitten. Maar wij zitten vol vanavond dus het moet toch echt gerepareerd worden. Dus wacht ik...
Ach nog 2 leuke telefoontjes vandaag:
1) - Kunt u mij het telefoon nummer geven van een hotel in Straatsburg? (ehhhh, waarom bellen ze inlichtingen niet, of de VVV?)
2) - Heeft u een kamer voor aanstaande vrijdag?
- Ja hoor, geen probleem.
- Maar ik zou eigenlijk liever zaterdag komen.
(Waarom vraagt hij dan naar vrijdag??? )
donderdag 10 november 2011
J-12
Wat gaat de tijd toch snel!
'Gisteren' was ik in nederland maar dat is ook al weer 2 weken geleden!
Ik moet nog zoveel regelen, heb ik het gevoel. Vandaag heb ik afspraken gemaakt voor de winterbanden van onze auto en voor de reparatien van de camper. Die is nog steeds niet gerepareerd. Normaag gesproken komt volgende week de bumper aan. Dus brengen wij de camper volgende week vrijdag en dan mogen zij hem 2 weken verzorgen.
Ik moet nog medicijnen halen, muggecreme en weet ik veel wat nog.... lekker relaxed zeg, op vakantie gaan!
Maar goed, eerst nog even een weekend van mamouschka genieten en daarna van mijn broertje. Geen tijd om mij druk te maken over de reis (en het vliegtuig).
En dan ook nog eerst maandag een hele dag vergaderen met 'my boss'... daarna ben ik zo aan vakantie toe dat ik als een mak lam het vliegtuig in ren ;-))
Groetjes
'Gisteren' was ik in nederland maar dat is ook al weer 2 weken geleden!
Ik moet nog zoveel regelen, heb ik het gevoel. Vandaag heb ik afspraken gemaakt voor de winterbanden van onze auto en voor de reparatien van de camper. Die is nog steeds niet gerepareerd. Normaag gesproken komt volgende week de bumper aan. Dus brengen wij de camper volgende week vrijdag en dan mogen zij hem 2 weken verzorgen.
Ik moet nog medicijnen halen, muggecreme en weet ik veel wat nog.... lekker relaxed zeg, op vakantie gaan!
Maar goed, eerst nog even een weekend van mamouschka genieten en daarna van mijn broertje. Geen tijd om mij druk te maken over de reis (en het vliegtuig).
En dan ook nog eerst maandag een hele dag vergaderen met 'my boss'... daarna ben ik zo aan vakantie toe dat ik als een mak lam het vliegtuig in ren ;-))
Groetjes
zaterdag 5 november 2011
J-17
Tiktak Tiktak Tiktak!
Het komt dichterbij! Ik heb nu genoeg koffers en nu blijkt dat mijn grote koffer toch niet te groot is. Maar ik ga toch liever 2 koffers nemen en van elk van on kleren in elke koffer. Als er dan een koffer zoek raakt hebben wij toch kleren. Het grootste probleem is dan alleen 'Hoe leg ik dit Natasja uit?' ;)
Heb inmiddels honderdduizend checklijsten gemaakt en netzoveel lijsten kwijtgeraakt...
Morgen heb ik een fotocursus, om beter met mijn fototoestel te kunnen omgaan. Die had ik voor de vakantie gepland zodat ik er daar meer profijt van heb.
Gisteren zijn wij bij de huisarts geweest voor onze inentingen. DRIE injecties!!! Volgend jaar ga ik in mijn camper in de achtertuin staan!!!!
Het komt dichterbij! Ik heb nu genoeg koffers en nu blijkt dat mijn grote koffer toch niet te groot is. Maar ik ga toch liever 2 koffers nemen en van elk van on kleren in elke koffer. Als er dan een koffer zoek raakt hebben wij toch kleren. Het grootste probleem is dan alleen 'Hoe leg ik dit Natasja uit?' ;)
Heb inmiddels honderdduizend checklijsten gemaakt en netzoveel lijsten kwijtgeraakt...
Morgen heb ik een fotocursus, om beter met mijn fototoestel te kunnen omgaan. Die had ik voor de vakantie gepland zodat ik er daar meer profijt van heb.
Gisteren zijn wij bij de huisarts geweest voor onze inentingen. DRIE injecties!!! Volgend jaar ga ik in mijn camper in de achtertuin staan!!!!
zondag 23 oktober 2011
boeken
Ik dacht dat ik wel wat boeken kon bestellen als ik toch volgende week naar Nederland ga. Waarom weet ik eigenlijk niet, ik lees net zo makkelijk in het Frans en hier zijn de boeken goedkoper...
Maar goed, op bol.com sorteer ik op prijs. Eerst een ellenlange lijst waarvan 90% kinderboeken zijn of over het geloof gaan. Ohja, ook nog de son,gteksten van Jan Smit, joepie!
Kan iemand mij een leuke suggestie doen?
Maar goed, op bol.com sorteer ik op prijs. Eerst een ellenlange lijst waarvan 90% kinderboeken zijn of over het geloof gaan. Ohja, ook nog de son,gteksten van Jan Smit, joepie!
Kan iemand mij een leuke suggestie doen?
zaterdag 22 oktober 2011
Toeval?
Toen Jona geboren werd, wilde Natasja een verschil voor de 'roepnamen' voor de oma's. Wij noemden de ouders van Jaap Oma Annie en Opa Piet en de ouders van Willy Oma en Opa Purmerend. Nu ik dat zo schrijf, denk ik dat het laatste voor anderen afstandelijker lijkt, maar dat was zeker niet zo!
Natasja vond dus dat haar schoonmoeder Oma genoemd moest worden en mama werd Omi. Ik was het vergeten, maar toen ik laatst in mijn oude dagboeken bladerde, las ik een verhaal over de 2 Oma's. Als ik over Oma Annie schreef scheef ik Oma en als ik over Oma Purmerend schreef, schreef ik Omi. Dat is in het Duits een koosnaam voor Oma en ik schreef mijn dagboek indertijd in het Duits.
Vandaag kreeg ik mijn treinkaartje Schiphol-Hoorn. Bedankt mams! Willy had er een oude ansichtkaart bijgedaan. Toen ik die zag wilde ik net tegen Philippe zeggen: 'Kijk, toen ik klein was stelde ik mij altijd voor dat dit een foto van Oma en mij was', toen ik de kaart omdraaide las ik: 'Bij deze kaart moet ik altijd aan Oma denken.' Zo zie je maar; ‘Les grands esprits se rencontrent’ oftewel twee (in ons geval drie) zielen één gedachte
Toeval?
Toen Jona geboren werd, wilde Natasja een verschil voor de 'roepnamen' voor de oma's. Wij noemden de ouders van Jaap Oma Annie en Opa Piet en de ouders van Willy Oma en Opa Purmerend. Nu ik dat zo schrijf, denk ik dat het laatste voor anderen afstandelijker lijkt, maar dat was zeker niet zo!
Natasja vond dus dat haar schoonmoeder Oma genoemd moest worden en mama werd Omi. Ik was het vergeten, maar toen ik laatst in mijn oude dagboeken bladerde, las ik een verhaal over de 2 Oma's. Als ik over Oma Annie schreef scheef ik Oma en als ik over Oma Purmerend schreef, schreef ik Omi. Dat is in het Duits een koosnaam voor Oma en ik schreef mijn dagboek indertijd in het Duits.
Vandaag kreeg ik mijn treinkaartje Schiphol-Hoorn. Bedankt mams! Willy had er een oude ansichtkaart bijgedaan. Toen ik die zag wilde ik net tegen Philippe zeggen: 'Kijk, toen ik klein was stelde ik mij altijd voor dat dit een foto van Oma en mij was', toen ik de kaart omdraaide las ik: 'Bij deze kaart moet ik altijd aan Oma denken.' Zo zie je maar; ‘Les grands esprits se rencontrent’ oftewel twee (in ons geval drie) zielen één gedachte
donderdag 20 oktober 2011
tadaaa!!!
Ik wilde het eerst niet doen, naar Al bellen om te vragen of wij nou wel of niet voor de reis gepland waren, maar ik moet toch de visa's en inentingen regenlen, toch?
Ik wist dat hij die week niet in het reisbureau was, dus besloot ik vrijdag te bellen. En ja hoor, er was een cabine voor ons geregeld. De persoon in kwestie wist alleen niet hoe zij ons moest contacteren, ze wist immers niet wie wij waren... HOE KAN DAT NOU??? ;-D
Zij blij dat ik belde (ik ook trouwens) want zij wilde maandag de visa aanvragen regelen. 'Maar anders regelt u dat toch zelf', stelde ze voor. Doe maar niet, met ons organisatie talent, hebben wij de visa's pas als de groep al terug is...
Dus ik als de bliksem naar huis om de paspoorten optehalen. De paspoorten!? Waar waren die ook alweer? Ik denk dat ik in de toekomst alle belangrijke 'verstopplaatsen' hier op mijn blog zet ;-p
Snel pasfotos gemaakt en alles naar het reisbureau gestuurd. Zo, dat is weer één ding geregeld. Wat nog te doen? Oh ja kofferspakken, inentingen, treinkaartjes voor naar Parijs (als iemand nog meer tips heeft?
Heb even snel naar eennvan mijn vorige berichten gekeken, dit was dus de checklijst:
- Paspoorten op een plek laten, waar ik ze terug vindt
- Visa aanvragen (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen)
- Inentingen (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen)
- Rijsapoteek vinden (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen)
- Certificaat aanvragen voor mijn medicijnen (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen) om te vermijden dat het misschien daar illegaal is (je weet maar nooit)
- Zorgen dat alle baterijen opgeladen zijn voor de fototoestellen en zorgen voor genoeg geheugenkaarten
Ok punt 1 & 2 zijn 'en cours de route'
Inmiddels zijn de paspoorten aangekomen en doorgestuurd naar de ambassade. Yeah, het gaat de goede kant op!
En niet alleen dat, ik heb zelfs de koffers al gepakt dit weekend! Hoe vind je die? Ik sta zelf versteld. Nouja, misschien nog het een en ander erbij, maar de kleren zijn gereed. Alles past in één koffer, maar ik ben bang dat die koffer te groot is. Dat moet ik even checken. Mocht die niet meekunnen hoop ik dat iemand mij aan kleinere koffers kan helpen. Bianca en Natasja???
Ondertussen ben ik ook bij de dokter geweest en hb een recept voor de inentingen gekregen die ik ook al opgehaald heb. Dit gaat nooit goed, ik lig voor op schema... (Carola, mal ja den Teufel nicht an die Wand!!)
De treinkaartjes zijn binnen en vanochtend heb ik naar de vliegvaartmaatschappij gebeld voor de maat van de stoelen. De lieve schat aan de telefoon zei dat er genoeg plaats was en heeft geregeld dat Philippe en ik niemand erbij hebben in onze rij... 3 stoelen met z'n tweeën! Dat vroeg ik nou ook weer niet... even reklame Thai Airways. Heel vriendelijk aan de telefoon en ze staan op de 5de plaats vat betrefd kwaliteit van vliegtuismaatschappijen.
Zo, nou moet ik toch echt nog een beetje gaan werken en ook nog 33 nachtjes slapen. Maar gelukkig mag ik in die tijd ook nog even naar Nederland voor de verjaardag van Jona. Daar verheug ik mij natuurlijk ook op. Qwynn en Jona heb ik al bijna 6 maanden niet gezin 8-(
Liefs
Carola
Ik wist dat hij die week niet in het reisbureau was, dus besloot ik vrijdag te bellen. En ja hoor, er was een cabine voor ons geregeld. De persoon in kwestie wist alleen niet hoe zij ons moest contacteren, ze wist immers niet wie wij waren... HOE KAN DAT NOU??? ;-D
Zij blij dat ik belde (ik ook trouwens) want zij wilde maandag de visa aanvragen regelen. 'Maar anders regelt u dat toch zelf', stelde ze voor. Doe maar niet, met ons organisatie talent, hebben wij de visa's pas als de groep al terug is...
Dus ik als de bliksem naar huis om de paspoorten optehalen. De paspoorten!? Waar waren die ook alweer? Ik denk dat ik in de toekomst alle belangrijke 'verstopplaatsen' hier op mijn blog zet ;-p
Snel pasfotos gemaakt en alles naar het reisbureau gestuurd. Zo, dat is weer één ding geregeld. Wat nog te doen? Oh ja kofferspakken, inentingen, treinkaartjes voor naar Parijs (als iemand nog meer tips heeft?
Heb even snel naar eennvan mijn vorige berichten gekeken, dit was dus de checklijst:
- Paspoorten op een plek laten, waar ik ze terug vindt
- Visa aanvragen (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen)
- Inentingen (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen)
- Rijsapoteek vinden (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen)
- Certificaat aanvragen voor mijn medicijnen (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen) om te vermijden dat het misschien daar illegaal is (je weet maar nooit)
- Zorgen dat alle baterijen opgeladen zijn voor de fototoestellen en zorgen voor genoeg geheugenkaarten
Ok punt 1 & 2 zijn 'en cours de route'
Inmiddels zijn de paspoorten aangekomen en doorgestuurd naar de ambassade. Yeah, het gaat de goede kant op!
En niet alleen dat, ik heb zelfs de koffers al gepakt dit weekend! Hoe vind je die? Ik sta zelf versteld. Nouja, misschien nog het een en ander erbij, maar de kleren zijn gereed. Alles past in één koffer, maar ik ben bang dat die koffer te groot is. Dat moet ik even checken. Mocht die niet meekunnen hoop ik dat iemand mij aan kleinere koffers kan helpen. Bianca en Natasja???
Ondertussen ben ik ook bij de dokter geweest en hb een recept voor de inentingen gekregen die ik ook al opgehaald heb. Dit gaat nooit goed, ik lig voor op schema... (Carola, mal ja den Teufel nicht an die Wand!!)
De treinkaartjes zijn binnen en vanochtend heb ik naar de vliegvaartmaatschappij gebeld voor de maat van de stoelen. De lieve schat aan de telefoon zei dat er genoeg plaats was en heeft geregeld dat Philippe en ik niemand erbij hebben in onze rij... 3 stoelen met z'n tweeën! Dat vroeg ik nou ook weer niet... even reklame Thai Airways. Heel vriendelijk aan de telefoon en ze staan op de 5de plaats vat betrefd kwaliteit van vliegtuismaatschappijen.
Zo, nou moet ik toch echt nog een beetje gaan werken en ook nog 33 nachtjes slapen. Maar gelukkig mag ik in die tijd ook nog even naar Nederland voor de verjaardag van Jona. Daar verheug ik mij natuurlijk ook op. Qwynn en Jona heb ik al bijna 6 maanden niet gezin 8-(
Liefs
Carola
zondag 2 oktober 2011
Shit happens....
En toen ging er zomaar iemand met mijn auto vandoor!!!! Ik stond er naar te kijken en met mij nog zo'n 100 andere mensen. Het is toch niet te geloven, op klaarlichte dag, MIJN AUTO!!!
Het was toch duidelijk MIJN AUTO! Het kon niet missen, hoerig rood, met grote letters CAROLA erop.
Ok, ik zal even duidelijker zijn. Ik had meegedaan aan een wedstrijd bij Carola (het lokale SPAwater, maar dan lekker). De hoofdprijs was een auto. En helaas heb ik die dus niet gewonnen. Ik heb 5 kaartjes voor een hockywedstrijd gewonnen, op de dag dat ik op vakantie ga...
Het was toch duidelijk MIJN AUTO! Het kon niet missen, hoerig rood, met grote letters CAROLA erop.
Ok, ik zal even duidelijker zijn. Ik had meegedaan aan een wedstrijd bij Carola (het lokale SPAwater, maar dan lekker). De hoofdprijs was een auto. En helaas heb ik die dus niet gewonnen. Ik heb 5 kaartjes voor een hockywedstrijd gewonnen, op de dag dat ik op vakantie ga...
zondag 25 september 2011
J-58
ALS alles goed gaat, gaan wij over 58 dagen naar Vietnam om een reis over de Mekong!!!
Het was even stressen in huize CaPhi! Waar zijn de paspoorten?? De laatste keer dat ik die nodig had, was voor Cuba en dat is 3 1/2 jaar geleden.... Het hele huis overhoop gehaald, ik werd er wanhoopig van. Ik wist toch echt zeker dat ik die bij de verhuizing in een doos met belangzijke dingen had gedaan. Wij hadden alle dozen die nog niet uitgepakt waren nog eens doorgezocht... niets. Alle ordners met belangrijke papieren... niets.
En na dagen zoeken... stuit ik op een doos die appart gezet was met daarop met grote letters geschreven VIP DOCUMENTS VIP!!! Mijn laatste hoop.... YES YES YES!!! En wat denk je, ze zijn ook nog geldig!
Zo, nou een checklijst maken:
- Paspoorten op een plek laten, waar ik ze terug vindt
- Visa aanvragen (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen)
- Inentingen (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen)
- Rijsapoteek vinden (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen)
- Certificaat aanvragen voor mijn medicijnen (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen) om te vermijden dat het misschien daar illegaal is (je weet maar nooit)
- Zorgen dat alle baterijen opgeladen zijn voor de fototoestellen en zorgen voor genoeg geheugenkaarten
Ik sta open voor alle sugesties!
Nou eerst maar hopen dat wij mee kunnen!
Het was even stressen in huize CaPhi! Waar zijn de paspoorten?? De laatste keer dat ik die nodig had, was voor Cuba en dat is 3 1/2 jaar geleden.... Het hele huis overhoop gehaald, ik werd er wanhoopig van. Ik wist toch echt zeker dat ik die bij de verhuizing in een doos met belangzijke dingen had gedaan. Wij hadden alle dozen die nog niet uitgepakt waren nog eens doorgezocht... niets. Alle ordners met belangrijke papieren... niets.
En na dagen zoeken... stuit ik op een doos die appart gezet was met daarop met grote letters geschreven VIP DOCUMENTS VIP!!! Mijn laatste hoop.... YES YES YES!!! En wat denk je, ze zijn ook nog geldig!
Zo, nou een checklijst maken:
- Paspoorten op een plek laten, waar ik ze terug vindt
- Visa aanvragen (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen)
- Inentingen (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen)
- Rijsapoteek vinden (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen)
- Certificaat aanvragen voor mijn medicijnen (zodra wij bevestiging hebben dat wij mee mogen) om te vermijden dat het misschien daar illegaal is (je weet maar nooit)
- Zorgen dat alle baterijen opgeladen zijn voor de fototoestellen en zorgen voor genoeg geheugenkaarten
Ik sta open voor alle sugesties!
Nou eerst maar hopen dat wij mee kunnen!
maandag 19 september 2011
1 708,3km home, the end, to be continued...
Na een uitgebreid ontbijt hebben wij nog van de tuin en het zwembad genoten. Helaas moesten wij toch echt weg.
Ik had al eens van neuf Brisach gelezen en nu wij er toch in de buurt waren...
Tja, en toen zat het erop!
Langsaam zij wij terug gereden, via diverse etapes. Wij zijn bij Neuf Brisach gestopt voor een wandeling. NEuf Brisach is net als Bourtage, door Vauban ontworpen en gebouwd in stervorm. Helaas veel groter en niet zo mooi. Daarbij was het veel te warm om te wandelen dus werd het eerder slenteren en terasjes pikken. Oh ja, die waren er hier niet.
Wij waren al vroeg op zoek naar een restaurant. Voor ons departement hebben wij een soort abonement voor restaurants. Restaurants die daar aan meedoen, geven 50% korting voor het eerste bezoek en 15% voor de daarop volgende bezoeken.
Dus nu wij weer in de Bas Rhin waren, gingen wij op zoek. Haha, dat is nog eens moeilijk. Bijna alles was op zondag dicht. Uiteindelijk hebben wij iets vlak bij huis gevonden.
Zo en dan nu, na 15 dagen, 11 boeken en 1708 kilometer later zijn wij dan weer thuis. Het was een mooie vakantie, leuke ontmoetingen en mooie herinneringen.
Als alles meezit, gaan wij over 3 maanden weer weg. Dit keer een georganiseerde reis met bejaarden (hoe kom je op het idee). 'Aangeboden' door de baas ;-). 2 Weken over de Mekong...
Ik hou jullie op de hoogte.
Coco&co
Ik had al eens van neuf Brisach gelezen en nu wij er toch in de buurt waren...
Tja, en toen zat het erop!
Langsaam zij wij terug gereden, via diverse etapes. Wij zijn bij Neuf Brisach gestopt voor een wandeling. NEuf Brisach is net als Bourtage, door Vauban ontworpen en gebouwd in stervorm. Helaas veel groter en niet zo mooi. Daarbij was het veel te warm om te wandelen dus werd het eerder slenteren en terasjes pikken. Oh ja, die waren er hier niet.
Wij waren al vroeg op zoek naar een restaurant. Voor ons departement hebben wij een soort abonement voor restaurants. Restaurants die daar aan meedoen, geven 50% korting voor het eerste bezoek en 15% voor de daarop volgende bezoeken.
Dus nu wij weer in de Bas Rhin waren, gingen wij op zoek. Haha, dat is nog eens moeilijk. Bijna alles was op zondag dicht. Uiteindelijk hebben wij iets vlak bij huis gevonden.
Zo en dan nu, na 15 dagen, 11 boeken en 1708 kilometer later zijn wij dan weer thuis. Het was een mooie vakantie, leuke ontmoetingen en mooie herinneringen.
Als alles meezit, gaan wij over 3 maanden weer weg. Dit keer een georganiseerde reis met bejaarden (hoe kom je op het idee). 'Aangeboden' door de baas ;-). 2 Weken over de Mekong...
Ik hou jullie op de hoogte.
Coco&co
dinsdag 23 augustus 2011
1456,4 km
Thann
Zaterdag zijn wij dan uiteindelijk uit Grand-Bornand vertrokken (Ce n'est qu'un au revoir!). Lekker idee, te weten dat wij in Januari terug komen.
Dit keer nemen wij de snelweg, via Zwitserland terug. Dat gaat wat sneller en wij hebben nog een vignet. Toch wel redelijk druk, al die arme mensen die weer naar huis gaan.
Om 1uur waren wij in Thann aangekomen. Hier hadden wij een kamer gereserveerd voor onze laatste nacht. Wij konden pas om 3uur in de kamer dus hebben wij een plekkie ergens in het bos gezocht voor onze lunch.
Om 3uur meteen naar het hotel voor een sprong in het zwembad. Het is ontzettend warm, meer dan 30 graden en geen zuchtje wind. Philippe verloor een kontaktlens in het zwembad en kwam een liedje te boven, maar hoe vertaal je dat:
Ik zoek me lens, ik zoek me lens, ik zoek me lens
Zonder lens zie ik geen bal, geen moer, geen mens
Zonder lens heb 'k geen contact
Zitten m'n ogen in m'n zak
Zonder lens ben ik geeneens een half mens
Ik zoek me lens, lens, lens, lens, lens
Maar goed, laat maar.
Wij hebben gasten wia Wonderbox, een soort cadeaubon. En die formule bestaat uit een kamer met ontbijt, een bezoek aan een wijnboer en een maaltijd (en bij ons nog 2 flessen wijn). Daar waar wij in het begin geslapen hadden, met die gastetafel, was ook zoiets. Zij hadden ook de wijn aan tafel inbegrepen en een doos met 6 flessen wijn. De hotels kunnen het zo invullen als ze willen, zolang de waarde van de bon gelijk is aan wat ze er normaal voor zouden betalen.
Hier hebben ze die ook en wij wilden weten hoe dat hier ging. Dus een soort vergelijkend warenonderzoek;
Ok heb hotel is een klein château met de bijbehoorende dekoratie, zij hebben meer personeel, maar ik vond ons menu veeeel beter. En de wijnboer was 60kilometer verderop!!! Belachelijk!!! Ze zitten middenin de wijnbergen, of bijna en dan sturen ze de mensen 60km heen en weer terug!!!. En ik heb al moeite met het feit dat ik ze 18km verderop stuur.
Er is ook een wijnboer die daaraan mee doet, maar de gasten naar een restaurant stuurt, dat 40 km verder ligt. Dat vond ik ook al zo raar, maar goed...
Conclussie: Dit hotel is meer luxe dan wij qua dekoratie, meer personeel en het feit dat zij een zwembad sauna en fitness hebben (hier moet wel extra voor betaald worden), maar de rest vind ik bij ons beter (restaurant, minder stijf personeel, gezelliger). Ik ben ook niet de enige die dat vind, als je diverse sites bekijkt, tadaa.
Zaterdag zijn wij dan uiteindelijk uit Grand-Bornand vertrokken (Ce n'est qu'un au revoir!). Lekker idee, te weten dat wij in Januari terug komen.
Dit keer nemen wij de snelweg, via Zwitserland terug. Dat gaat wat sneller en wij hebben nog een vignet. Toch wel redelijk druk, al die arme mensen die weer naar huis gaan.
Om 1uur waren wij in Thann aangekomen. Hier hadden wij een kamer gereserveerd voor onze laatste nacht. Wij konden pas om 3uur in de kamer dus hebben wij een plekkie ergens in het bos gezocht voor onze lunch.
Om 3uur meteen naar het hotel voor een sprong in het zwembad. Het is ontzettend warm, meer dan 30 graden en geen zuchtje wind. Philippe verloor een kontaktlens in het zwembad en kwam een liedje te boven, maar hoe vertaal je dat:
Ik zoek me lens, ik zoek me lens, ik zoek me lens
Zonder lens zie ik geen bal, geen moer, geen mens
Zonder lens heb 'k geen contact
Zitten m'n ogen in m'n zak
Zonder lens ben ik geeneens een half mens
Ik zoek me lens, lens, lens, lens, lens
Maar goed, laat maar.
Wij hebben gasten wia Wonderbox, een soort cadeaubon. En die formule bestaat uit een kamer met ontbijt, een bezoek aan een wijnboer en een maaltijd (en bij ons nog 2 flessen wijn). Daar waar wij in het begin geslapen hadden, met die gastetafel, was ook zoiets. Zij hadden ook de wijn aan tafel inbegrepen en een doos met 6 flessen wijn. De hotels kunnen het zo invullen als ze willen, zolang de waarde van de bon gelijk is aan wat ze er normaal voor zouden betalen.
Hier hebben ze die ook en wij wilden weten hoe dat hier ging. Dus een soort vergelijkend warenonderzoek;
Ok heb hotel is een klein château met de bijbehoorende dekoratie, zij hebben meer personeel, maar ik vond ons menu veeeel beter. En de wijnboer was 60kilometer verderop!!! Belachelijk!!! Ze zitten middenin de wijnbergen, of bijna en dan sturen ze de mensen 60km heen en weer terug!!!. En ik heb al moeite met het feit dat ik ze 18km verderop stuur.
Er is ook een wijnboer die daaraan mee doet, maar de gasten naar een restaurant stuurt, dat 40 km verder ligt. Dat vond ik ook al zo raar, maar goed...
Conclussie: Dit hotel is meer luxe dan wij qua dekoratie, meer personeel en het feit dat zij een zwembad sauna en fitness hebben (hier moet wel extra voor betaald worden), maar de rest vind ik bij ons beter (restaurant, minder stijf personeel, gezelliger). Ik ben ook niet de enige die dat vind, als je diverse sites bekijkt, tadaa.
vrijdag 19 augustus 2011
nog even genieten
Eh weersvoorspellingen... ik snap er niets meer van. Eerst zou het vrijdag slecht worden, vandaar dat wij vrijdags zouden vertrekken. Toen zou het mooi blijven dus verlengden wij tot zaterdag. En gisteravond voorspelden ze slecht weer voor vrijdagmiddag.
Staan wij vanochtend op, mooie hemel. So far so good!
Philippe wilde weer met de fiets op stap en ik met de kabelbaan. Vandaag ben ik een verdieping hoger gegaan, met de stoeltjeslift. Heerlijk. Zonder skis aan is het minder koud. Ik zal deze winter mijn nieuwe theorie testen... Philippe heeft er namenlijk zo zij twijfels over???
Eenmaal boven begon het te betrekken, dus heb ik helaas geen mooie fotos kunnen maken. Jamer, want er waren een aantal paraglijders en dat wilde ik zograag fotograferen. Iemand anders wilde dat trouwens ook doen. Volgende keer maar, want ze zaten de hele week vol.
Ik ben weer met de stoeltjeslift naar beneden gegaan. Deze weg was nog langer en stijler. Onderweg begon het te regenen, grote druppels. Ik had een Tshirt met lange mouwen aan en daaronder een top. Ik heb mijn Tshirt uitgetrokken om bij aankomst toch nog iets droogs te hebben. Gelukkig duurde het niet al te lang.
Op de 'middelste etage' stond Philippe op mij te wachten. Hij had dat gedeelte al met de fiets afgelegd. Hij weer verder op de fiets en ik met de kabelbaan. Wat een frustratie! Waar ik gisteren 2 ½ uur over gedaan heb, doet die er 15 minuten over!!!
Vanmiddag was het weer gewoon weer schitterend en hebben wij de middag in het zwembad doorgebracht.
En nu genieten wij van onze laatste avond op ons terras... Camper is meer of minder opgeruild, het meeste is ingepakt. Morgen weer richting huis met een tussenstop.
Xjes
Coco&co
donderdag 18 augustus 2011
Au au au ²
Eigenlijk had het gisteren aie, aie, aie moeten zijn en is het vandaag au au au!
Ik heb zo dubbel gelegen van Philippe z'n gesteun en gekreun, hier dan mijn straf! Philippe was al aardig bijgekomen en wilde weer stuntman gaan spelen. Ik besloot ook de berg op te gaan om fotos te maken. Samen met de kabelbaan naar boven en Philippe met de fiets weer naar beneden. Ik had nog niet besloten of ik lopend of weer met de kabelbaan naar beneden zou gaan.
De eenzame fietser...
Ik had vanuit de kabelbaan al gezien dat er mooie plekjes waren en Philippe schatte dat het iets meer dan een uur zou duren om naar beneden te gaan. Ach, dat kon ik wel aan. Ik had mijn bergschoenen aan, ik had lange mouwen, een pet, zonnebril, zonnecreme, een fles water en een gedetailleerde wandelkaart bij mij, oh ja, en 2 fototoestellen. Dus besloot ik om naar beneden te wandelen. Eerst een stuk naar boven en toen een en al naar beneden.
Poeh poeh, dat viel niet mee. Het was zo stijl dat ik niet voetje voor voetje, maar half voetje voor half voetje vooruit kwam. Komt dat dan even goed uit dat ik maat 42 heb! Ik volg trouwens tegenwoordig het advies van Natasja op en doe mijn sokken binnenstebuiten. In het algemeen is dat lekkerder i.v.m. de naad maar op langere afstanden is het minder prettig. Je krijgt eerder last van wrijvingen, au dus!
Het was ontzettend warm en ik heb mijn lange mauwen maar aangedan. Dat was dan weliswaar warmer maar wel zo veilig (een au minder)
Philippe had gezegd dat het zonder fotos één uur zou duren, weet niet wat hij daarmee bedoelde ;-))
Met om de 5 meter een foto, zou het zeker een lange rit worden. Op een gegeven moment zag ik een mooie zonnestraal door een boom en dus haal ik mijn fototoestel tevoorschein. Een vrouw komt naast mij staan en vraagt fluisterend: Wat ziet U? Waarop ik terug fluister: De zon! Grote teleurstelling, ze dacht dat ik misschien een steenbok of zo gezien had. Hihi
Op een gegeven moment was het dus zo stijl dat ik volledig mijn hoofd bij de weg moest houden dus minder fotos maar daarom niet persee sneller.
Ik kreeg een smsje van Philippe
“Waar ben je?” Nou, wat dacht je, tussen boven en beneden? Zo een vraag stel je toch niet aan iemand die totaal geen oriëntatie vermogen heeft!!!
“Halverwege denk ik” Laat ik het maar redelijk vaag houden.
“Welke route heb je genomen?” Nou die van boven naar beneden natuurlijk!! Duh!
“Wist niet dat er meerdere opties waren! Heb optie rechtdoor, smal, vol met keien en behoorlijk stijl genomen”
“Volg je de skipiste?” Grapjas! Als het al een skipiste is heb ik die zeker nooit genomen en zal ik hem ook nooit nemen!
“Geen idee er ligt geen sneeuw”
“Haha, ik kom eraan” Nou fijn, vergeet vooral niet de camper mee te nemen, dan kan ik op de terugweg slapen!
Eindelijk zaf ik bekend terrein. Geasfalteerde weg die zigzaggend langs de kabelbaan ging. Ik was bij paal 10. WAT!!!! Paal 10!!! Nog 9 palen te gaan. Naar schatting een kilometer in vogelvlucht maar via de weg???
Kort daarna kwam Philippe mij tegemoet (zonder camper, taxi of andere reddingsmiddelen). Samen naar beneden was toch gezelliger. Bij het eerste terrasje dat wij tegen kwamen ben ik meteen neergeploft. Twee en een half uur dat is voor mij wel heel erg veel lopen! Als ik het van te voren geweten had, had ik het vast niet gedaan maar ik ben toch wel blij het gedaan te hebben.
Ik heb behoorlijk wat afgezweet wat mij een aantal slijtageplekken op mijn benen bezorgd heeft en ik heb een blaar tussen een van mijn tenen (au en au dus)
Met spierpijn valt het gelukkig mee, maar misschien praat ik daar morgen anders over...
Morgen ga ik een verdieping hoger, maar zal zeer zeker met de kabelbaan terug gaan. Het zou handiger zijn als je een kabelbaan onderweg zou kunnen nemen. Zal kijken of ik dat kan uitvinden ;-)
Het zwembad was een heerlijk na zo'n aanstrengende tocht.
Wij hebben trouwens besloten om nog 2 dagen langer hier te blijven en zaterdag te vertrekken. Dan doen wij een gedeelte van de rit slapen nog ergens onderweg. Wij hebben ook al voor januari gereserveerd, tadaaa!!!!
woensdag 17 augustus 2011
au au au...
Het menselijk lichaam heeft meer dan 640 spieren. Philippe kan ze je een voor een aanwijzen. Jij is met zijn fiets met de kabelbaan naar boven gegaan en daarna met de fiets en zonder kabelbaan weer naar beneden. Dat kan toch niet zo vermoeiend zijn?
Als ik een andere fiets had gehad, had ik het ook gedaan, maar goed, mijn fiets is nu eenmaal een klassepaardje, die gaat niet als een berggeit tekeer.
Dus heb ik maar van de zon genoten, gelezen in de zon, gecomputerd in de zon, geslapen in de zon, gezwommen enz. Dat allemaal en hoor je mij steunen en kreunen zoals Philippe? Nee! En dat terwijl hij alleen maar de berg afgerold is... noujou!!!
Wij hebben besloten om nog een nacht hier te blijven. Vrijdag wordt het weer slechter, dan gaan wij liever dan rijden en morgen nog eens van de zon genieten.
Kusjes!
Als ik een andere fiets had gehad, had ik het ook gedaan, maar goed, mijn fiets is nu eenmaal een klassepaardje, die gaat niet als een berggeit tekeer.
Dus heb ik maar van de zon genoten, gelezen in de zon, gecomputerd in de zon, geslapen in de zon, gezwommen enz. Dat allemaal en hoor je mij steunen en kreunen zoals Philippe? Nee! En dat terwijl hij alleen maar de berg afgerold is... noujou!!!
Wij hebben besloten om nog een nacht hier te blijven. Vrijdag wordt het weer slechter, dan gaan wij liever dan rijden en morgen nog eens van de zon genieten.
Kusjes!
dinsdag 16 augustus 2011
idem als gisteren en als morgen
Vroeg en fris uit de veren, jaja, de berglucht!
Philippe wilde gaan wandelen en ik niet. Tenminste, niet met hem. Ik heb besloten dat dat geen goed idee is. Dus doen wij promenade apart. In tegenovergestelde richting en dan ontmoetten wij elkaar halverwege... eh, als ik een gedeelte met de bus doe.
Hier een foto van de lucht, en de omgeving.
Ik was een uur onderweg, toen Philippe mij een smsje stuurde om te zeggen dat daar waar wij afgesproken hadden, gesloten was. Hij zou mij tegemoet komen. Oef, was dat even mazzel dat ik net voor een terras stond. Ik heb daar dan maar op hem gewacht. Ik ga toch niet voor niets lopen ;-))
Terug ben ik ook een gedeelte met de bus gegaan, gelukkig maar, want Philippe heeft er meer dan 2 uur over gedaan. En met zijn tempo zal ik er wel bijna 4 uur over doen.
Na het eten een kleine siësta en weer zwembad. Proberen tenminste. En ja hoor, heerlijk!!!
Wij hebben hier brutale mussen. Als je brood eek komen ze heel dicht bij. Als er kruimels vallen komen ze zelfs onder je stoel. Sommige zijn echte zonneaanbidders:
en sommige proberen slimmer te worden:
van 1004,6 naar 1096,4 Le Grand Bornand
Maandag zijn wij na het ontbijt richting Grand Bornand vertrokken. Er zijn 2 wegen om naar G Bo te gaan. Een smalle met vele bochten. Die vindt Carola niet leuk en een wat minder bochtige via Annecy. Dat is een leuke stand aan een meer, het meer van Annecy (hé, hoe verzin je het).
Wij zijn er in januari geweest, maar toen heb ik niet echt kunnen genieten van de omgeving. Dus dat wilden wij nu inhalen. Eerst een parkeerplaats zoeken, wat niet echt makkelijk was voor een camper. Ook voor niet campers trouwens. Er waren er 2 die dezelfde plek wilden hebben en geeneen wilde wijken. Dat blokkeerde alles en er was al iemand die de politie gebeld had. Gezellig hé, vakantie?
Toen vonden wij eindelijk in een gedeelte van de parkeerplaats waar een heleboel campers stonden. Joepie!!
Echt mooi hier en echt stom, ik. Fototoestel in de camper laten liggen. Tja, zullen wij een andere keer terug moeten komen. Philippe had vorige keer een chocolatier hier ontdekt en daar wilde hij weer langs. Maandags gaat die pas om 14uur open, dus wij 10 minuten wachten...niets. 15 augustus,dus waarschijnlijk gesloten. Bijna alle andere winkels waren open, jammer dan, wij komen wel weer terug.
Bij de camper aangekomen, verrassing, wij stonden niet op een camperplaats, maar op die van een bus... de anderen ook. Jammer dan, wij komen niet meer terug 8-(((
Maar goed dat Annecy niet de olympische winterspelen heeft gekregen, lekker puh :-p !!!
Daarna door naar Gr Bo. Ik heb daar voor 3 nachten gereserveerd, maar goed ook, het was voor vannacht de laatste plek. Het is hier ietsje drukker dan in januari, gek hehé
Camper geparkeerd en snel richting zwembad.... ieeeeee! Het is net zo koud als in januari!!!!
Lekker geBBQ, half uur geprobeerd onze lantaren op gang te krijgen en dan vroeg in de veren... en laat slapen. Een kilometer of 2 verderop is een feest en dat klinkt alsof het in de camper plaatsvindt...
Abonneren op:
Reacties (Atom)